Ήμουν ακόμη φοιτητής στο ΑΠΘ και είχα διάβασμα εκείνες τις μέρες γιατί χρωστούσα μαθήματα. Γύρω στο μεσημέρι της 11ης Σεπτεμβρίου, έδωσα φορολογικό δίκαιο και μετά πήγα ανάλαφρος με τον πατέρα και την αδερφή μου να παραλάβουμε τον πρώτο μας ηλεκτρονικό υπολογιστή!Το μέγα γεγονός γρήγορα πέρασε στα ψιλά της οικογενειακής ειδησεογραφίας όταν στο δρόμο για το σπίτι κι ενώ ήμασταν στο αυτοκίνητο, μας τηλεφώνησε η μαμά μου κι έπειτα ο θείος μου και μας μετέφεραν τον πανικό δια τηλεφώνου. Βομβάρδιζαν λέει τη Νέα Υόρκη.. ουρανοξύστες, το Χρηματιστήριο, το Πεντάγωνο και υπήρχαν λέει πληροφορίες και για χτυπήματα και αλλού και για αεροπειρατείες σε εξέλιξη. Κάθε δευτερόλεπτο μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι (5 λεπτά δρόμος το Νέα Ελβετία - Καλαμαριά) και να δω τι στ'αλήθεια συμβαίνει από τηλεοράσεως μου φαινόταν αιώνας. Μου φαινόταν τόσο υπερβολικό όλο αυτό για να'ναι αληθινό. Δευτερόλεπτα μόνο αφότου φτάσαμε, είδαμε ζωντανά το δεύτερο αεροπλάνο να χτυπάει το δεύτερο πύργο. Η αδερφή μου είχε πάει στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου δυο τρία χρόνια πριν και είχε ταυτιστεί. Δεν υπήρχαν λόγια να περιγράψουν το σοκ και το δέος που βιώναμε. Ήταν τόσο σουρεάλ όλο αυτό. Προσπαθούσα να κόψω το τσιγάρο θυμάμαι και είχα μείνει καθαρός ένα εξάμηνο, αλλά εκείνο το βράδυ - βρήκα δικαιολογία και - ξανακάπνισα. Ήταν άλλωστε ακόμη άγνωστη η συνέχεια και η κλίμακα όλου αυτού που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια μας. Εκ των υστέρων μόνο αποδείχθηκε ότι ήταν σχετικά μεμονωμένα χτυπήματα και όχι γενικευμένη επίθεση. Την επόμενη μέρα στο κυλικείο της Βιβλιοθήκης του ΑΠΘ δεν υπήρχε άλλο θέμα συζήτησης. Η δε συντριπτική πλειοψηφία των συμφοιτητών μου δήλωναν ικανοποιημένοι που οι "κακοί" Αμερικάνοι επιτέλους πλήρωσαν για μια φορά το τίμημα των βάρβαρων επεμβάσεών τους. Ακόμη κι αν πάρω σαν δεδομένο ότι οι αμερικανικές επεμβάσεις ήταν πάντα άδικες και απαράδεκτες, εκείνες τις μέρες του σοκ τουλάχιστον, δεν μπορούσα ούτε για μια στιγμή να συμμεριστώ την άποψη πως η βαρβαρότητα που υπέστησαν ήταν μια εύλογη τιμωρία. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα τέτοια εξόφθαλμη αναντιστοιχία ανάμεσα στο δικό μου και στο εν Ελλάδι κοινό αίσθημα.