Γιατί βασικά ο αντρικόs εγωϊσμόs δεν μπορεί να παραδεχτεί να μην είναι παρών και ενεργητικόs με το παράδειγμα που θέτειs, γιατί απορρίπτει την δυνατότητα ΚΑΝ να υφίσταται γυναίκα που δεν θέλει άντρα (έστω και σαν τρίτο τροχό), γιατί αν πραγματικά ήταν gay (λεσβία ελληνιστί) η γυναίκα που το ομολογούσε στον σύζυγο θα σήμαινε ότι δεν τον έχει κι ανάγκη και θα τον παρατούσε, έτσι; Εκτόs αν εννοούμε ότι η γυναίκα στο παράδειγμα είναι bi….(oπότε να υποθέσω ότι έτσι δεν τον "χαλάει"…και τον σκύλο και την πίτα) Το "απαρνιέμαι την θηλυκότητά μου" (ή την αρρενωπότητά μου, αντίστοιχα) σηκώνει πολύ νερό, γιατί τι στο καλό την καθορίζει αυτήν την απροσδιόριστη έννοια; Είναι φλου και πολιτιστικά εξαρτώμενη. Άλλοτε οι άντρεs ξυρίζονταν κόντρα και φορούσαν φανελάκι με τιράντα κι άλλοτε φορούσαν ρουζ και περούκα με λιλιά. Ήταν λιγότερο αρρενωποί τότε; Περισσότερο; Πότε ήταν πιο απελευθερωμένοι; Γιατί και πώs; Kαι γιατί άμα θέλουμε να παινέψουμε μια γυναίκα την λέμε "αντράκι" ενώ άμα θέλουμε να θάψουμε κάποιον τον ονοματίζουμε με το γυναικείο σεξουαλικό όργανο; Tι το κακό έχει το γυναικείο σεξουαλικό όργανο (και αντίστοιχα το αναπαραγωγικό αντρικό) και αποτελεί βρισιά;Όσο για την βιομηχανία του πορνό, είναι ηλίου φαεινότερο. Το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να επανεκπαιδεύσουμε μια ολόκληρη γενιά αντρών….(Που βλέπουν "πνιξίματα" και κλωτσοπατινάδεs και νομίζουν ότι μπορούν να τα μιμηθούν copy-paste με γελοία αποτελέσματα. Πού παs ρε Καραμήτρο, με τι προσόντα, τι νοητικό δυναμικό και πόση δυνατότητα αυτοσαρακσμού;)