Όσοι δεν καπνίζουν μου δίνουν την εντύπωση ανθρώπων που δεν έχουν ποτέ καθίσει μόνοι τους να στοχαστούν τη μελαγχολία τους και τον κόσμο τους μέσα σ' αυτήν. Ότι δεν έχουν δει ποτέ το σκοτάδι τους να στιγματίζεται από τις λευκές πιτσιλιές του καπνού που σαν νερό διαλύεται στα δευτερόλεπτα - διαλύοντας τα δευτερόλεπτα. Αυτός ο τεμαχισμός και το ολόκληρο που συνάμα συναντά το βλέμμα σου, αυτό το εκλεκτό διφορούμενο, νομίζω δεν το έχουν δει. Γελοία σκέψη, βέβαια! Αλλά ακόμα κι αυτή η γελοιότητά της μ' αρέσει. Ναι, μου αρέσει πολύ.