Αγαπητή μας Iris Prismatica, θέλεις να μου πεις ότι όταν ακούς ποίηση να απαγγέλλεται ή λογοτεχνία να αναγιγνώσκεται δεν πιάνεις τις μεταφορές και τις παρομοιώσεις? Ας υποθέσουμε πως έχεις όμως δίκαιο στις ομόηχες λέξεις. Δεδομένων των τεράστιων πλεονεκτημάτων της νέας φωνητικής γραφής και των ελάχιστων ομόηχων που χρησιμοποιούνται στην γλώσσα μας, θα βρεθεί φυσικός τρόπος με την εξέλιξη της γλώσσας να ξεπεραστούν αυτές οι περιπτώσεις. Κάποιες δηλαδή, σε λίγο καιρό, θα σταματήσουν να χρησιμοποιούνται και θα αντικατασταθούν από νέες λέξεις ή θα μεταλλαχθούν ελαφρά για να ξεχωρίζουν. Ξέρεις πόσες λέξεις που χρησιμοποιούσε ο Κολοκοτρώνης ή ο Καποδίστριας δεν θα χρησιμοποιούσες ποτέ εσύ; Εκατοντάδες. Άστους αυτούς. Ξέρεις πόσες λέξεις που χρησιμοποιούσαν οι παπούδες σου, δεν θα χρησιμοποιήσεις ποτέ εσύ; Δεκάδες. Αν ανασταινόταν σήμερα ο Ρήγας Φεραίος, με δισκολία θα μπορούσε να παρακολουθήσει μια καθημερινή μας κουβέντα. Η γλώσσα έχει άμεση σχέση με την εμπειρία της εποχής. Δεν είπα ποτέ ότι η αλλαγή δεν θα έχει και μερικά θύματα. Η γλώσσα μας όμως είναι ζωντανή και θα βγει ισχυρότερη από την επόμενη μέρα. Εγώ πάντως είμαι ευγνώμων για την δεύτερη τέτοια μεγάλη μεταρρύθμιση που βελτίωσε την κατάσταση με την ορθογραφία, το μονοτονικό (η πρώτη μεταρρύθμιση βέβαια ήταν η κατάργηση της διχαστικής για τους Έλληνες καθαρεύουσας). Τότε υπήρχαν οι παρόμοιες αντιρρήσεις, αλλά τελικά ελάχιστοι πέρα από κάποιους σκληροπυρηνικούς θα υποστήριζαν ότι δεν ήταν ένα γενναίο βήμα προς στην σωστή κατεύθυνση. Τώρα μένει να είμαστε και εμείς γενναίοι και να κάνουμε τα επόμενα λογικά βήματα.