Δε βλέπω όμως γιατί με πειράζεις, στην προκειμένη, bagle! Ειδικά όταν συμφωνώ με τις τοποθετήσεις στα σχόλιά σου (16:53 & 16:39)... Απαντώντας σου, ναι, είναι παθολογικό να μην αντέχει ένας ενήλικας τον εαυτό του μακριά από ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ή ένα συγκεκριμένο ρόλο προσώπου στη ζωή του. Δηλαδή πώς θα ζήσει; Μια ζωή, όλη η εσωτερική του δομή θα εξαρτάται από το πώς τον αντιμετωπίζει ο α, τί πιστεύει γι' αυτόν ο β, πώς αισθάνεται μαζί του ο χ και τί σκέφτεται να κάνει με τη σχέση τους ο ψ. Μια ζωή θα προβαίνει σε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις μην τυχόν και αποσύρει τα συναισθήματά του ο/η άλλος/η. Μια ζωή θα περιφέρεται απελπισμένος για μια συντροφική σχέση με τέτοιους όρους; Διότι διαφορετικά θα αισθάνεται απαίσια, δε θα τον χωράει ο τόπος, θα καταρρέει ψυχολογικά, θα λυπάται και ίσως ακόμα να βλάπτει τον εαυτό του. Εσύ πώς το βλέπεις αυτό το σχήμα; Είναι λειτουργικό; Και, αν ναι, πώς;H δουλειά με τον εαυτό μας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη. Επιβίωσης με αξιοπρέπεια. Aπό την άλλη, αν το ίδιο το άτομο που το βιώνει δεν το συνειδητοποιεί ως πρόβλημα και, αντιστοίχως, δε φροντίζει να το αντιμετωπίσει, επειδή ταυτόχρονα νιώθει αξιοπρεπής ως έχει, δεν πρόκειται να του επιβάλλω, βέβαια, το περιεχόμενο που δίνω εγώ στην αξιοπρέπεια. Όχι, αυτό δε θα το κάνω.Υ.Γ. 1 Δεν ισχυρίζομαι ότι οπωσδήποτε συμβαίνει αυτό στον αποστολέα. Το γράμμα του ας πούμε ότι στέκεται περισσότερο η αφορμή για να λεχθούν τα ανωτέρω. Εύχομαι ο ίδιος να είναι καλά και να προσπαθεί πάντα για καλύτερα. Και η συγκεκριμένη κουβέντα του, που απέσπασα, να επρόκειτο για μια υπερβολή της στιγμής. Υ.Γ.2 @ bagle : Ελπίζω να διέλυσα κάθε σκιά παρανόησης τώρα.