Ο κρατικοδίαιτος Έλληνας πιο πολύ με τους Μνηστήρες μοιάζει.Μπορεί να είναι Αγέλαος (ένας από τους Μνηστήρες--απ' το άγω+λαός = αυτός που οδηγεί τον λαό) ή μέλος της αγέλης που άγεται. (που τα βρίσκω, ε; --στην Wikipedia :-) )Πάντως από το 1897 μέχρι το 1947, 50 χρόνια, η Ελλάδα έζησε σχεδόν συνεχείς πολέμους, με δυο τρομερές καταστροφές (την Μικρασιατική και τον Εμφύλιο). Η δε Μικρασιατική Καταστροφή "ευνούχησε" την άρχουσα τάξη, που μέχρι τότε προσπαθούσε να κάνει την Ελλάδα περιφερειακή δύναμη (και θα μπορούσε να έχει πετύχει). Έκτοτε η άρχουσα τάξη, ο καπετάνιος, δεν έχει συνέλθει (έφαγε κι άλλες σφαλιάρες, προδοσίες από συμμάχους, κλπ--Κύπρος π.χ.). Δεν έχει λοιπόν σχέδιο, έκτοτε, δεν ξέρει προς τα που να σαλπάρει ξανά. Όσο για τον λαό, φυσικό ήταν, μόλις έγινε ειρήνη, να προσπαθήσει να βρει "απάγκειο". Σε τελική ανάλυση και ο Οδυσσέας ξαπόσταινε κάθε τόσο (με την Καλυψώ, au bord de l'eau, έμεινε 10 χρόνια--να μην αράξουμε λιγάκι κι εμείς;). Κάποιοι το κατάφεραν το '50 - '60, οι υπόλοιποι διεκδίκησαν, και πέτυχαν το δικό τους "απάγκειο", μετά το '81. Το απογοητευτικό, κατά τη γνώμη μου, είναι αυτό που ακολούθησε απ'το '90 και μετά. Σάπισε το καράβι.