Καλέ, αυτό (η επιλογή των ρούχων) δεν είναι τίποτα... Εμείς σ' όλο το Λύκειο είχαμε μια ψυχωσική φιλόλογο (με γνωμάτευση, ερχόταν χαπακωμένη με βαριά ψυχοτρόπα - και το έλεγε), η οποία, εκτός από όλα τα συμπτώματα ψυχικών κακώσεων που φυσικά υποστήκαμε σε καθημερινή βάση από αυτήν - τζάμπα τα χάπια προφανώς (βλ. ακραίες, αντιφατικές, απολύτως αιφνιδιαστικές αλλά πάνω απ' όλα απρόβλεπτες αντιδράσεις της ανά πάσα ώρα και στιγμή) -, μια μέρα - τέλη Μαΐου ήταν - είχε έρθει να κάνει μάθημα φορώντας μια κανονικότατη στολή ιππασίας. Είχαμε μείνει εμβρόντητοι (ως συνήθως βέβαια!), αλλά εκεί πιστέψαμε ότι το τερμάτισε. Νο kidding! Kανονική στολή (ανάλογες μπότες, παντελόνι, σακάκι, καπέλο jockey - μόνο το μαστίγιο προφανώς ξέχασε στο σπίτι), και φυσικά δεν έκανε ιππασία (δεν ετίθετο τέτοιο θέμα) - το είχαμε διακριβώσει. Οπότε, το αντιμετωπίσαμε ως τρελό καρναβάλι... μας ήρθες και πάλι! Η πλάκα, αλλά κυρίως το κρίμα το μεγάλο και τ' άδικο, ήταν ότι επρόκειτο για μια πολύ μορφωμένη, φιλολογικά άρτια καταρτισμένη εκπαιδευτικό. Επίσης, μια πολύ όμορφη (οπτικά) και έξυπνη κατά τ΄αλλα γυναίκα!