#3 Τον κακό του τον καιρό.#5 Για τους κοντινούς μας ανθρώπους, πόσω μάλλον για τον άνθρωπό μας, σκεφτόμαστε ότι "στα δύσκολα φαίνεται αν θα τους στηρίξουμε", και είναι λογικό. Τα δύσκολα όμως δεν παρέχουν (στον "δυσκολευόμενο") ελευθέρας για οποιαδήποτε συμπεριφορά. Άνθρωπός σου είναι, αλλά άνθρωπός του είσαι κι εσύ, και δεν δείχνει να το εκτιμά ιδιαίτερα. Εσύ θα δικαιολογούσες τον εαυτό σου να φέρεται έτσι στη θέση του;Επιπλέον, 1. είναι σκληρή η ανεργία, αλλά αν κάνει έτσι γι'αυτό, πώς θα κάνει αν, ο μη γένοιτο, του συμβεί κάτι μη αναστρέψιμο; 2. Από τη μία τον δικαιολογείς λόγω των δυσκολιών που περνάει, από την άλλη ζητά 2ο παιδί, σαν να μην έχει ουδεμία συναίσθηση για τις δυσκολίες που περνάει/περνάτε. 3. Το παιδί λειτουργεί συνήθως ως ανασταλτικός παράγων στην απόφαση για διαζύγιο, αλλά μάλλον δεν θα έπρεπε. Μπορώ να βεβαιώσω "από μέσα" ότι η παράταση μια εμφανώς προβληματικής συμβίωσης μπορεί να δημιουργήσει πολύ μεγαλύτερη ψυχολογική πίεση στο παιδί από το σοκ του χωρισμού. Ανάλογα με το πόσο προβληματική είναι η συμβίωση, μπορεί να μην υπάρχει καν σοκ.