Η υστερία και το μελό των περισσότερων ελληνικών ταινιών έχει ακριβώς να κάνει μ' αυτό που λέει ο Χωμενίδης, ότι αυτό που "χαρακτηρίζει τους περισσότερους συμπολίτες μας είναι η πεισματική άρνησή τους να αντικρίσουν την πραγματικότητα ως έχει, μέσα στις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις της." Είναι ένα είδος εγχώριου ιδεαλισμού, που πρέπει να έχει βαθιές θεολογικές ρίζες. Η μελό / υστερική αντιμετώπιση δεν επηρεάζει μόνο το ύφος, αλλά και τη θεματολογία: νατουραλιστική εμμονή με την πορνεία και τα ναρκωτικά της "νύχτας", τα βρισίδια των "μικροαστών", κλπ. Και ο νατουραλισμός, στιλιζαρισμένος, εξιδανικευμένος ρεαλισμός δηλαδή, μόνο την πραγματικότητα δεν μεταφέρει.