Αξιότιμε κ. Χωμενίδη, με όλο το σεβασμό θεωρώ ως ατυχή τον παραλληλισμό τον οποίο μετέρχεσθε: στην περίπτωση Γρηγορόπουλου είχαμε μία ανθρωποκτονία, στην περίπτωση Ρωμανού έναν ποινικό κρατούμενο ο οποίος διά της απεργίας πείνας ''εκβιάζει'' το κράτος να ικανοποιήσει ένα αίτημά του το οποίο δεν στηρίζεται στο νόμο. Εάν ακολουθήσουμε τη λογική σας, καθείς εξ ημών έχων ένα αίτημα μη βασιζόμενο στο νόμο θα μετέρχεται μίας απεργίας πείνας και θα τρέχει το κράτος από πίσω του ''για να μην πέσει η κυβέρνηση''. Και με κίνδυνο να χαρακτηρισθώ ως χρυσαυγίτης, αλλά για την ταυτότητα του νομικού λόγου όπως λέγεται, γιατί δεν προτείνεται να ακολουθείται η ίδια διαδικασία την οποία αναφέρετε για ΥΠΟΔΙΚΟΥΣ (και άρα όχι εισέτι καταδικασθέντες από Δικαστήριο) βουλευτές του Κοινοβουλίου ώστε να παρίστανται στις συνεδριάσεις του τελευταίου; Τι θα πάθαινε το κράτος εάν διέθετε μερικούς αστυνομικούς ώστε να τους πηγαινοφέρνουν; ή το ζήτημα τελικά είναι οι ''ιδεολογικές αντιλήψεις'' ενός εγκλείστου ώστε να κατηγοριοποιηθεί στους ''καλούς'' ή τους ''κακούς'';