Ξέρεις πόσοι εκπαιδευτικοί έχουν σιχαθεί αυτό που κάνουνε;Και δεν είναι εκπαιδευτικοί που τα βλέπουν αφ’υψηλού τα πράγματα,απεναντίας ειναι εκπαιδευτικοί που μπήκαν με όνειρα στο σχολείο και με υψηλή διάθεση προσφοράς.Ηλπιζαν οτι θα αναδείχνονταν σπουδαίοι συντελεστές στο παιχνίδι εκείνο που λέγεται η χαρά της γνώσης.Να μεταλαδαμπεύσουν,στο βαθμό που μπορεί ο καθένας,στα παιδιά τη λαχτάρα της γνώσης.Να μάθουν στα μικρά παιδιά να ρωτάνε,οχι να απαντάνε,να είναι περίεργα και οχι πολύξερα...Αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν εναν μηχανισμό που αποσκοπεί στην στείρα αναπαραγωγή γνώσεων,εναν αμείλικτο μηχανισμό που επιβραβεύει την αποστήθιση και παπαγαλία,εναν μηχανισμό προορισμένο να λαχανιάζει διδάσκοντες και διδασκόμενους,αφαιρώντας και απο τους δυο κάθε ζωτική ικμάδα σκέψης και προβληματισμού.Να καλύψουμε την ύλη γεμίζοντας μυαλά και οχι κεντρίζοντας μυαλά…η καθημερινή ενασχόληση,το κατεστημένο μοτίβο...Και απο κοντά οι γονείς,να απαιτούν απο εκπαιδευτικούς παιδεία και καλλιέργεια,κατάρτιση και συνέπεια,και όλες αυτές οι απαιτήσεις να είναι αντιστρόφως ανάλογες των δικών τους επιδόσεων.Γονείς στα κάγκελα για ‘’καλύτερο’’σχολείο(με το καλύτερο να εννοούν λειτουργικής και τεχνικής φύσεως θέματα),γονείς να αντικρύζουν εξαιρετικές βαθμολογικές επιδόσεις τέκνων τους και,με τα στήθη φουσκωμένα απο περηφάνια,να συγχαίρουν προτρέποντας,ή να προτρέπουν συγχαίροντας τους ευφυείς καρπούς τους όπως την επόμενη φορά να το κόψουν πιο γρήγορα το νήμα...Η επιβράβευση του φίτουλα,η δικαίωση του μηχανισμού,η ματαιοδοξία του ηλίθιου.αέρα πατέρα