isos, Ολα οσα περιγραφεις τα ξερω απο πρωτο χερι, απο την καλη κι απο την αναποδη. Υπηρξα εκπαιδευτικος για 15 χρονια, σε ιδιωτικο σχολειο, μεχρι που απολυθηκα με συνοπτικες και χωρις μισθους 7 μηνων, ας οψεται η κριση. Αντιμετωπισα τα παντα, και γονεις εριστικους, και ''δυσκολα παιδια'' και εργοδοτικη αυθαιρεσια και πολλα αλλα. Σου λεω λοιπον, με λιγα λογια, οτι αν αγαπαει ο δασκαλος, ο καθηγητης τη δουλεια του, θα την κανει, και θα την κανει σωστα, γιατι τιποτα δεν θα τον κλονισει. Γιατι αναμεσα σε ολα αυτα τα αγκαθια, του δινονται καθημερινα ευκαιριες να συμβαλει στη διαμορφωση χαρακτηρων, να μεταδωσει γνωσεις, να στηριξει παιδια που το οικογενειακο περιβαλλον τους ειναι δυσλειτουργικο κλπ. Στο τελος της μερας, αν η δουλεια μας εχει γινει στο ακεραιο απο την πλευρα μας κανεις δεν μπορει να μας την ακυρωσει. Τα κακως κειμενα τα διορθωνουμε οσο μας παιρνει και προχωραμε. Ετσι πορευτηκα οσο ειχα τη δυνατοτητα να μπαινω σε ταξη και οσο κι αν πικραθηκα απο την καταληξη που ειχε η εκπαιδευτικη μου δραστηριοτητα, ανακαλω παντα τις ωρες της διδασκαλιας με αγαπη και νοσταλγια. Φιλικα.