Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με το άρθρο. Για κάποιο λόγο οι εξωπραγματικές εμμονές, που το ΚΚΕ διαφημίζει ως "θέσεις", αντιμετωπίζονται με έναν απίστευτο σεβασμό από όλους, και όλοι απέχουν από οποιαδήποτε κριτική ή προσπάθεια αποδόμησης. Τώρα όσον αφορά τον προβληματισμό περί επανάστασης, αυτοδιάλυσης ή συνεργασίας, νομίζω ότι η πιο σώφρων επιλογή θα ήταν η αυτοδιάλυση, έστω με την μορφή της μετεξέλιξης σε κάτι άλλο. Εδώ το ιταλικό ΚΚ, το πιο ισχυρό ΚΚ της δύσης, εγκατέλειψε την κομμουνιστική ορθοδοξία ήδη από το 1980 (ευρωκομμουνισμός) και αυτοδιαλύθηκε το 1990, μετονομαζόμενο σε Δημοκρατικό Κόμμα αν δεν κάνω λάθος. Ο ελληνικός συντηρητισμός όμως στην αριστερή εκδοχή του επιτρέπει σε ένα σταλινικό κόμμα να επιβιώνει ως υπολογίσιμη πολιτική δύναμη 25 χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.