Μάρα Φέτη η πρόταση που συμπεριέλαβα στο σχόλιο μου: «Σημειωτέον, δεν στην παραθέτω για να μορφάσεις -απλώς- με αυτονόητη αηδία», δεν μπήκε τυχαία.Μπήκε, ακριβώς, για να υποδείξει ότι: 1. όσο κι αν το ανόητο(*) συγγενικό μου πρόσωπο μίλησε με τρόπο χοντροκομμένου κιμά, εκφράζει, εντούτοις, τις επιφυλάξεις αρκετού κόσμου, που μπορεί να εκφράζονται καλύτερα 2. το «ισοτιμία» δεν αντικατοπτρίζει την ημεδαπή πραγματικότητα και η «δείχνω με το δάκτυλο» νοοτροπία της αρχικής γράφουσας είναι υπερβολικά ελαφριά.Επιπροσθέτως συμφωνώ, πλήρως, με τις επισημάνεις α), β) των σονέτων, καθώς και με το υπόλοιπο σχόλιο, που το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον διότι εισαγάγει και έναν πολιτισμικό παράγοντα στα πράγματα, που δείχνει μία ευρύτητα αντιμετωπίσεων/ αποκατάστασης/ εξέλιξης.(*) Ναι, ανόητο, όχι γενικώς αλλά σ' αυτά τα θέματα, διότι όταν (σε άλλη περίπτωση) κατακρίνεις τους γονείς ενός παιδιού, με πάσα ευκολία, ότι αυτοί φταίνε που το (βιολογικό) παιδί τους έχει το τάδε σύνδρομο (...σύνδρομα; τι στην ευχή είναι αυτά άραγε) τότε αντιλαμβάνεσαι ότι δεν αρκεί, μόνο, να είσαι γονέας για να καταλάβεις «καλύτερα» τα θέματα έτερου γονιού, που αντιμετωπίζει κάτι που εσύ -ευτυχώς- δεν τα έφερε η ζωή να αντιμετωπίσεις, χρειάζονται (και) άλλα πράγματα.