Καλύτερα να καταργηθεί το μάθημα των θρησκευτικών με τον τρόπο που γίνεται. Πρώτον, πάντα θυμάμαι από το γυμνάσιο μέχρι το λύκειο, ήταν άλλη μία «χαλαρή» ώρα χαβαλέ. Δεύτερον (στο γυμνάσιο), είχαμε κληρικό (ιερέα) - θεολόγο, ο οποίος μας δίδασκε το μάθημα, το οποίο, κυριολεκτικά, το μετέτρεπε σε κατήχηση. Τόσο μάλιστα που το μόνο που έλειπε ήταν το θυμιάτισμα... Το μόνο θετικό ήταν πως οι θεολόγοι, συνήθως καλοκάγαθοι άνθρωποι, ανεξαρτήτως μαθητικής απόδοσης - με προειδοποιημένα διαγωνίσματα και ύλη..., έβαζαν υψηλούς βαθμούς και ανέβαινε ο μέσος όρος.Υ.Γ.: Θυμάμαι τις επικές-υπαρξιακές «μάχες» διαλόγων μεταξύ φανατικών «μεταλλάδων» συμμαθητών μου και θεολόγων καθηγητών για το αν υπάρχει θεός ή όχι - για τα θαύματα του Χριστού και για το αν πρέπει να βαπτιζόμαστε βρέφη ή ενήλικες. Απόλαυση ήταν η κωμικοτραγική, θεωρητική, εξέταση τους.