Επειδή πάλεψα άγρια στο παρελθόν με την κατάθλιψη αυτά τα θέματα μου χτυπάνε καμπανάκια άσχημα. Το μόνο που θα συμβούλευα την κοπέλα να κάνει είναι αρχικά να συζητήσει με το αγόρι της ώστε να μάθει τον λόγο που επιμένει, καθώς δεν είναι το φυσιολογικότερο πράγμα του κόσμου να σου λέει ο οποιοσδήποτε, όχι απλώς ο σύντροφός σου ότι χρειάζεσαι ψυχολόγο.Εγώ άργησα πολύ να πάρω στα σοβαρά τις συμβουλές των φίλων μου και να σταματήσω να θίγομαι κάθε φορά που η κουβέντα γύρναγε σε αυτό το θέμα και κατέληξα να μην μπορώ να σηκωθώ από το κρεββάτι, να θεωρώ φυσιολογικό το ότι έρχονταν φίλοι μου και με τραβούσαν για να σηκωθώ με την ελπίδα να βγω λίγο από το σπίτι, ήταν στα μάτια μου νορμάλ το γεγονός ότι ένιωθα συνέχεια εξαντλημένη και ότι ήμουν ( ή πίστευα ότι είμαι) συνέχεια άρρωστη.Η ψυχική νόσος είναι πολύ ύπουλη, σου διαστρεβλώνει την λογική και την οπτική σου και συνήθως χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ για να καταλάβεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Για μένα αυτό το σοκ ήταν μια κρισάρα πανικού και μια δερματιλομανία. Η πρώτη με έστειλε στο νοσοκομείο γιατι νόμιζα ότι παθαίνω έμφραγμα (18 χρονών κοριτσάκι τότε) και η δεύτερη σημάδεψε το σώμα μου.Κλείνω απευθυνόμενη στην κοπέλα του άρθρου: Συνήθως τα σημάδια δεν τα παρατηρούμε όταν μας αφορούν. Οι άλλοι όμως τα διακρίνουν. Μίλα με το αγόρι σου και μάθε τον λόγο που τον κάνει να επιμένει τόσο πολύ. Μπορεί αυτό να σε σώσει.Υ.Γ. Εγώ πάντως ευγνωμονώ ( αν και η λέξη δεν είναι αρκετή) όλους όσους επέμεναν τότε και που ποτέ δεν κουράστηκαν, ούτε θεώρησαν την ψυχανάλυση ταμπού.Τους χρωστώ την ΖΩΗ μου!