Η κατάχρηση εξουσίας, γιατί περί αυτού πρόκειται και όχι απλώς για λαγνεία, δεν είναι απλά ένα 'κουσούρι' που κάποιος αδυνατεί να ελέγξει, όπως ισχυρίζεστε. Είναι αδίκημα.Και να τελειώσω με μια προσωπική μαρτυρία. Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Εγώ 4ετής φοιτήτρια. Έχω τελειώσει ένα μάθημα και βρίσκομαι στον 8ο (αν θυμάμαι καλά) όροφο της σχολής όπου έχω ραντεβού με κάποια καθηγήτρια για μια εργασία μου. Είναι αργά το απόγευμα, χειμώνας και στο χώρο δεν κυκλοφορεί ψυχή - το τεράστιο ψυχρό κτήριο μοιάζει σχεδόν στοιχειωμένο. Οι μοναδικές ανθρώπινες παρουσίες, τις οποίες αντιλαμβάνομαι από μακριά, είναι [καθηγητής] του Τμήματός μου και δύο φοιτήτριες που συνομιλούν έξω από ένα (από τα πολλά) ασανσέρ. Καθώς όπως είπα δεν υπάρχει ψυχή στο χώρο, τους παρακολουθώ όπως πλησιάζω. Ξαφνικά φτάνει το ασανσέρ και ανοίγουν οι πόρτες. Τα κορίτσια αποχαιρετούν τον 'σεβάσμιο' κύριο καθηγητή και του γυρίζουν την πλάτη για να μπουν στο ασανσέρ. Και τότε μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι. Αυτός άπλωσε το βρωμόχερό του και χούφτωσε το κοριτσάκι που ήταν πιο κοντά του. Εκείνη δεν γύρισε, δεν σταμάτησε, δεν αντέδρασε. Μπήκε στο ασανσέρ με τη φίλη της και έφυγαν. Έφυγε κι αυτός κι απέμεινα εγώ σύξυλη και μόνη σ'ένα ατέρμονο διάδρομο να μην ξέρω ούτε τι γυρεύω εκεί πέρα. Δεν είναι σχήμα λόγου. Έπαθα τέτοιο σοκ που προς στιγμήν ξέχασα γιατί βρισκόμουν εκεί. Μου πήρε ώρα να συνέλθω.