Και τα δύο είναι αυτιστικά. Απλώς το δεύτερο (να υστεριάζουμε) είναι ανώριμο, και δεν αφήνει περιθώρια επικοινωνίας, ενώ το πρώτο είναι συγκαλυμμένος φόβος (τουλάχιστον όπως το βιώνω εγώ) να εκφράσουμε το συναίσθημά μας. Έτσι, αντί να πούμε "Μου τη σπάει να γυρίζω χώμα και να βρίσκω ένα κάρο νοματαίους σπίτι μου" "Δεν αντέχω να με παίρνεις τηλέφωνο για το κάθε τί" "Δεν έχω καμία όρεξη να πάω εκδρομή" "Μην ανοίγεις το κλιματιστικό όλη την ώρα", λέμε πράγματα όπως: "Δεν είναι σωστό να φέρνεις κόσμο στο σπίτι χωρίς να προειδοποιείς" "Πρέπει να αντιμετωπίζεις μόνος σου τα προβλήματά σου" "Οι εκδρομές κοστίζουν πολλά χρήματα" και "Δεν είναι σωστό να είμαστε όλη τη μέρα με το κλιματιστικό στο φουλ". Δηλαδή, βγάζουμε τον εαυτό μας απ'έξω, ενώ δεν είμαστε απ'έξω: Μας ενοχλούν οι φίλοι, οι εκδρομές, τα κλιματιστικά, αλλά επειδή φοβόμαστε να μας πούνε υστερικές/παράλογες κλπ, προτιμάμε να το παίζουμε υπεράνω, πράγμα που βγάζει φυσικά τον άλλον εκτός εαυτού...