@ Theodora PapadopoulouΣυμφωνώ μαζί σου. Άνδρας που μετά από ενάμιση χρόνο σχέσης, και τόσο στενής, δε θέλει να συζήσετε, δε θα θέλει ποτέ. Άσε που δεν σου έχει δώσει κανέναν σχετικό χρονικό ορίζοντα κι αυτό τα λέει όλα· που σημαίνει μια τέτοια προοπτική δεν περνάει ούτε από το μυαλό του. Τί περιμένει δηλαδή; Να περάσουν δέκα χρόνια να δει αν τότε θα θελήσει να ζήσετε μαζί; Ε, δε θα θελήσει - στο λέω εγώ. Αλλά ακόμα κι αν ποτέ δεήσει, θα είναι πια αργά. Και δεν έχει κανένα νόημα να τον πιέσεις να κάνει κάτι τέτοιο, όταν δεν το θέλει με όλη την καρδιά του. Ούτε έχει κανένα νόημα να περιμένεις πότε θα το πάρει απόφαση.Το ρεζουμέ, το λοιπόν, είναι ότι σ' αυτό το μείζον θέμα υπάρχει διάσταση επιθυμιών. Κανόνισε την πορεία σου με αυτό ως δεδομένο. Κρίνε αν αυτό που έχετε τώρα - όπως είναι - σε ικανοποιεί ως παρόν αλλά και ως προοπτική (εφόσον δε σου δίνει άλλη, συγκεκριμένα) και πράξε ανάλογα με τους δικούς σου υπολογισμούς.Όταν μια κατάσταση χρονίσει και δεν υπάρχει σύγκλιση επιθυμιών ως προς το παρόν της και το μέλλον της, μην περιμένεις δραματικές αλλαγές. Έχει δείξει πού πάει το πράγμα, ο ίδιος ο χρόνος το φωνάζει.Υ.Γ. Παράλογο δεν είναι ότι δεν θέλει να μείνετε μαζί. Στη δική μου λογική και σύμφωνα με τη δική μου εμπειρία, το παράλογο είναι που μοιάζει να μην ξέρει αν και πότε θα θελήσει - εφόσον έχει σταθερή σχέση. Το έχει αφήσει φλου. Τα φλου λόγια δεν αποτελούν σημεία αναφοράς για ένα μέλλον, όμως. Εκτός, βέβαια, κι αν συντάσσεστε κι εσείς με τη νοοτροπία της "δημιουργικής ασάφειας" - αυτό το καινούργιο επικοινωνιακό φρούτο (του ακατονόμαστου πλέον!).