Bagle, συμφωνώ απόλυτα, εκατό τοις εκατό, και προσυπογράφω κάθε σου λέξη (19:34). Ωστόσο (ή συμπληρωματικά σε όσα λες), η σχέση παραγωγή προϊόντος - κατανάλωση προϊόντος διέπεται από διάφορες παραμέτρους, καθολικά ή κατά περίπτωση. Παραθέτω μία αστεία ιστοριούλα σχετικά, που εκτυλίσσεται στο Βερολίνο, τέλη της δεκαετίας του '20 με αρχές του '30. Λέγεται ότι είναι πραγματικό περιστατικό (και το πιστεύω) :Στο Γερμανικό Θέατρο του Βερολίνου ανεβαίνει μια μιούζικαλ παράσταση, η οποία αποτέλεσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και γνώρισε τεράστια απήχηση. Είναι η "Όπερα της πεντάρας" του Bertolt Brecht. Όλοι οι δημιουργοί ενθουσιασμένοι, και οι παραγωγοί χαρούμενοι τρίβουν τα χέρια τους. Mια μέρα, λίγα λεπτά πριν ανοίξει η αυλαία, ο θιασάρχης επιδεικνύει περήφανος στον Brecht πόσο πολύ κόσμο έχουν μαζέψει και εκείνο το βράδυ, κρυφοκοιτάζοντας από τις κουίντες. Ο Brecht παρατηρεί και αντικρίζει όντως ένα κατάμεστο θέατρο, αλλά... με μεγάλη του έκπληξη, σοκ και απορία διαπιστώνει ότι το κοινό απαρτίζεται σχεδόν αποκλειστικά από κυρίους με ημίψηλα καπέλα και ανάλογη ενδυμασία και από κυρίες με γούνες και ακριβά κοσμήματα - σαφώς αναγνωρίσιμη βέβαια η κοινωνική τους τάξη. Άναυδος φυσικά όντας, γυρίζει στο διπλανό του και αναρωτιέται "Συγγνώμη!!! ΑΥΤΟ είναι το κοινό μου;; Γι' αυτούς γράφω τα έργα μου;;". Κι ο θιασάρχης του απαντάει : "Μα, maitre..! Πουλάμε ΘΕ-Α-ΜΑ...".