Δε νομίζω ότι είναι ακριβώς έτσι. Η συμφωνία είναι αρκετά ξεκάθαρη: "έλα να μείνεις στη δική μου πόλη γιατί βολεύει τις δουλειές μας". Και το δέχτηκε, άλλο που δε συμφιλιώθηκε ποτέ με την ιδέα. Επίσης δε νομίζω ότι ο σύζυγος έχει σηκώσει μπαϊράκι, απλά δε γουστάρει να ενισχύει οικονομικά κάθε φορά τα πεθερικά του. Μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κάποιος με αυτό, αλλά αν το καλοσκεφτείς δεν είναι και παράλογο, ειδικά αν βλέπει τη γυναίκα του να μετανιώνει που έκανε το βήμα (γιατί θα το βλέπει) και να αισθάνεται ότι "μετανάστευσε" και ότι "άφησε το μέρος όπου μεγάλωσε και δεν αποχωρίστηκε ουτε για τις σπουδές της αλλά κυρίως άφησε την οικογένεια της". Ακόμα κι αν μετανιώσεις για μια απόφαση, ακόμα κι αν δε σου βγει στην πορεία, αν από την αρχή το αντιμετωπίζεις με αυτό τον τρόπο και όχι ως ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή σου που θα το περάσεις με τον άνθρωπο που επέλεξες, έχεις προδικάσει, κατά κάποιο τρόπο, την αποτυχία.