Χωρίς πλάκα, σε θαυμάζω. Είχα κι εγώ μια τέτοια "κολλητή" κάποτε, και μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω περί τίνος επρόκειτο. Και, όταν κατάλαβα, δεν άντεξα, απλά σηκώθηκα και έφυγα, χωρίς εξηγήσεις, γιατί τί να της πω; Τα σχόλια ήταν τόσο πολλά, τόσο συγκαλυμμένα, και όμως τόσο δημιουργικά κακεντρεχή, που δεν ήξερα πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Και το πιό αστείο; Στη δική μου περίπτωση, εκείνη *ήταν* (στα δικά μου προφανώς μάτια) και πιό όμορφη, και πιο επιθυμητή, και όλα. Γι' αυτό και η συμπεριφορά της δε μπορούσε να χωρέσει στο κεφαλάκι μου (τί είχε να κερδίσει;). Όταν μετά έκανα την αυτοκριτική μου, κατάλαβα ότι, ενώ δε μου ήταν σαφές τότε, κι εγώ της έδινα πάτημα για τα ηλίθια σχόλιά της, και ότι αντιμετωπίζοντάς την εξ'αρχής ως "καλύτερη", έτρεφα και τα δικά μου ανταγωνιστικά κομμάτια (Ενώ, δηλαδή δεν έλεγα "θέλω να με γουστάρουν περισσότερο από την τάδε", έλεγα "η τάδε μου λέει ότι έχω μικρό στήθος, αλλά τί να κάνουμε; αφού έχω..."-με στεναχώρια, λες και έχει και καμία σημασία). Εξ'ού και το σχόλιό μου στην πρώτη σελίδα στην Aloutero. Εγώ δε μπόρεσα να δω πέρα από όλα αυτά, και απλώς έφυγα. Όμως εσύ μπορείς, και αυτό το βρίσκω πολύ όμορφο.