Σωστά, αλλά συχνά αναρωτιέμαι γιατί έχουμε την τάση να θεωρούμε ότι η κατάσταση ελευθερίας και ειλικρίνειας είναι η επιθυμητή / φυσιολογική για όλους τους ανθρώπους. Έστω ότι κάποιος αισθάνεται καλά με το να βρίσκεται σε συμβατικές σχέσεις (αν και φυσικά αυτό είναι πολύ δύσκολο έως και αδύνατο να οριστεί, αλλά ας πούμε ότι μιλάμε για το ίδιο πράγμα) και σε κατάσταση αδιαφορίας / αποστασιοποίησης, γιατί αυτό είναι ολίσθημα; Με άλλα λόγια, πρέπει όλοι και πάντα να αντιμετωπίζουν τους φόβους τους;