Μα, τι κατάσταση είναι αυτή με σένα; Όλο καλά τα λες, και όμως πάντα έχω να σου πω "ναι, αλλά..."Εδώ το "ναι αλλά" είναι:Πρώτον, χρειάζονται δύο για να παίξεις πινγκ-πονγκ. Και μέχρι να καταλάβουμε τί μας γινόταν (όπως ήταν και εν μέρει αναπόφευκτο), παίζαμε πινγκ-πονγκ και εγώ, και η κουνελίτσα, και ίσως και η φίλη της ερωτώσας. Από την ίδια πλευρα, αλλά παίζαμε.Δεύτερον, η δική μου φίλη, όπως και η φίλη της κουνελίτσας, φαντάζομαι, δεν καταλάβαιναν να υπάρχει κάποιο πρόβλημα: Η δική μου χαρακτηριστικά έλεγε, μάλιστα : "δε γίνεται να μη σου λέω την αλήθεια-αλλιώς τί φίλες είμαστε", και επέλεγε να το πιστεύει. Δεν έβλεπαν τη συμπεριφορά τους ως ζηλιάρικη και ανταγωνιστική, αλλά ως φυσιολογική. Όπως επίσης χαρακτηριστικά έλεγε εκείνη: "κανένας δε συμπαθεί τους μέτριους μισοκακόμοιρους" και "γιατί να μη θέλω να γίνω καλύτερη, δηλαδή; γιατί να πρέπει να είναι καλύτερος ο άλλος;" και "αυτοί που δεν ανταγωνίζονται, δεν το κάνουν γιατί ξέρουν ότι θα χάσουν, και δε μπορούν".Εδώ η κοπέλα της ερώτησης βλέπει ότι έχει πρόβλημα, και αυτό είναι το ενδιαφέρον. Προσπαθεί να αυτο-ξεγλυστρήσει, οκει, όμως η Λένα της τονίζει το πρώτο και σημαντικότερο: Όσο έχει αρκετή ανασφάλεια ώστε να μπαίνει σε αυτές τις καταστάσεις, δεν θα έχει γλιτωμό...