Λοιπον η λατινοαμερικανικη λογοτεχνια ειναι η αδυναμια μου. Εχει κατι το ονειρικο, το μαγικο κεντημενο ή συνυφασμενο μεσα στην καθημερινοτητα ως αυτονοητο,το υπερβατικό σαν αναποσπαστο κομματι του κοσμου. Ο Μαρκες ειναι απο του πολυ αγαπημενους μου. Εχω διαβασει αρκετα δικα του, αλλα ο ερωτας στα χρονια της χολερας, αν και ειναι ενα χιλιοδιαβασμενο βιβλιο, και αρκετα κλισε ισως, με στιγματισε. Γραφει τοσο τρυφερα για την αιωνια αγαπη, με τοση αισιοδοξια και ομορφια, που σου ρχονται δακρυα στα ματια για το μεγαλειιο της ζωης.. Και ειναι ενα συγκεκριμενο σημειο, καπου στην αρχη, που οποτε και να το διαβασω, ΠΑΝΤΑ συγκινουμαι και κλαιω, εκει που πεφτει ο συζυγος απ τη σκαλα και πεθαινει και λεει στη γυναικα του περιπου " Ποτέ δεν θα μαθεις ποσο πολυ σ αγαπησα..." Μαρκες, σ ευχαριστουμε τοσο που υπηρξες, το περασμα σου εδωσε στον κοσμο μας λιγη παραπανω αγαπη..Α και Υ.Γ. μην δειτε την ταινια... οχι αν θελετε να διαβασετε το βιβλιο.. αν και φιλοτιμη παραγωγη, χαλαει τοσο το μαγικο κλιμα που δινει το βιβλιο, θα τολμουσα να πω: το γελοιοποιει