Μα, ναι. Και, το χειρότερο από όλα είναι ότι, όπως τουλάχιστον τα περιγράφεις, πέταξε το "μονόχνωτη" έτσι απλά, κατηγοριοποιητικά (ενώ υποτίθεται απεχθάνεται τις κατηγορίες) και γενικόλογα. Θα ήταν τελείως διαφορετικό, αν ας πούμε, είχε πει "Δεν χρειάζεται να γίνεσαι μονόχτωτη. Ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να κρύβει κάποιος άνθρωπος κάτω από την επιφάνεια, αν δεν του δώσεις μια ευκαιρία". Που και πάλι, δεν είναι ό,τι το ευγενέστερο, γιατί στην τελική είναι αδύνατο να δίνουμε τις ίδιες ευκαιρίες ΟΛΟΙ σε ΟΛΟΥΣ. Όμως, όπως λες, ο μορφωμένος αυτός φυσικός, απλά το "πέταξε" χωρίς άλλου είδους αιτιολόγηση ή επεξήγηση. Που, αν όντως ενδιαφερόταν για το ανθρώπινο κομμάτι του απέναντι, θα προτιμούσε καθαρά αισθαντικά να δώσει, για να γίνει κατανοητός, αν μη τί άλλο. Και, όπως λες Ιζόλδη, καλό είναι να μας αρέσουν τα όσα μας φαίνοντα ελκυστικά και ανώτερα στον άλλο, όμως όταν περνάμε στο θαυμασμό ως και τη θεοποίησή τους, βάζουμε τον εαυτό μας σε κατώτερη θέση, και κρίμα είναι, γιατί μετά ο άλλος πετά μια βλακεία που δεν τη σκέφτηκε/έτσι του φαίνεται/ έτσι του μοιάζει (επειδή ακριβώς δεν είναι θεός), και καταλήγουμε να την παίρνουμε προσωπικά, και να αμφιβάλλουμε για τα αυτονόητα, αντί να απαντήσουμε το φυσικό "Πώς το βγάζεις αυτό το συμπέρασμα;"...