#6 Εννιά χρόνια...ΕΝΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ! Όχι για να σε εμπιστευτεί αρκετά ώστε να σου πει πως έχει κάποιο πρόβλημα ουσιαστικό (ας πούμε κληρονομικότητα για κυστική ίνωση, πράγμα που όντως μπορεί να σε οδηγούσε στο να τον απορρίψεις για πιθανό σύντροφο και πατέρα των παιδιών σου, αν και ακόμα και σε αυτή την περίπτωση η επιστήμη βοηθά, αλλά τέλοσπάντων), αλλά για να σου αποκαλύψει ένα οργανικό, σημαντικό κομμάτι του εαυτού του. Οργανικό και σημαντικό όχι διότι η θρησκεία οφείλει να είναι τέτοιο, αλλά διότι αυτός το αντιμετωπίζει ως τέτοιο (αφού θέλει ο γιός του να έχει κάνει περιτομή, ο γάμος σας να είναι εβραϊκός...). Εγώ προσωπικά, θα προβληματιζόμουν σχετικά με το τί θέση έχω στη ζωή αυτού του ανθρώπου, του οποίου ο νους φαίνεται να έιναι γεμάτος από τέτοιου είδους "πρέπει" (είτε τα έχει επεξεργαστεί είτε όχι), και τόσες ενοχές σχετικά με αυτά. Διότι, αν πραγματικά ήταν εντάξει με το να τα ακολουθεί, θα το θεωρούσε τιμή του και καμάρι του να λέει ότι είναι εβραίος, όσες τον απέρριπταν για αυτό το λόγο θα τις απέρριπτε και αυτός αμοιβαία, και δε θα περίμενε εννέα ολόκληρα χρόνια για να σου κάνει "εξομολόγηση"...# 3, 4 Το να κάνουμε αυτό που μας αρέσει στη ζωή μας, για εμένα είναι ευλογία. Ίσως μεγαλύτερη ευλογία ακόμα και από το να έχουμε καλή σχέση (η καλό γάμο). Δεν έχει σημασία ποιά δικαιολογία μπορεί να βρίσκετε (η οποία μπορεί να ισχύει ή να μην ισχύει) για να σταματήσετε να κάνετε αυτό που κάνετε, και να κάνετε αυτό που θέλετε, *ΑΛΛΑ* από τη στιγμή που δεν είστε, αμφότερες, δεμένες χειροπόδαρα σε μία απαγορευτική οικονομική κατάσταση, δοκιμάστε το, προσπαθήστε το, άσχετα με το πόσο καλές ή κακές θεωρείτε ότι μπορεί να είστε σε αυτό, άσχετα με το πόσο βουνό μπορεί να σας φαίνεται. Διότι ζούμε μονάχα μία φορά, όπως πολύ σωστά λέει και στην #7, και είναι κρίμα να την περνάμε με μεσοβέζικες γκρίνιες, με ανεκπλήρωτα "τί θα γινόταν αν...", τη στιγμή που μπορούμε και αλλιώς...