Ωχ, παναγία μου τί είναι και τούτο. Πολλά μπορεί να λέμε (άντρες και γυναίκες), πάνω στη χαρά του έρωτα, τον ενθουσιασμό της πρώτης φοράς, ή και της καύλας βρε αδερφέ. Τα γούστα ποικίλλουν. Ναι, κι εμένα το "είσαι η γυναίκα της ζωής μου" την πρώτη βδομάδα, το παραδέχομαι, θα με ξενέρωνε, αλλά γούστα είναι αυτά. Δε δίνεις όρκο, δεν υπογράφεις συμβόλαιο, δε δεσμεύεσαι σε συμφωνία. Φυσικά μετράει και το πώς το το λες το κάθε τί. Άλλο χαλαρωμένος μετα το σεξάκι να αναφωνήσεις "ααχ! Μαζί σου θέλω να αράξω και σ'αυτή την αγκαλιά να κοιμάμαι κάθε βράδυ", και άλλο να είμαστε έξω για φαγητό και να μου πεις και-καλά-σοβαρά "Άκου, θέλω να κατασταλάξω στη ζωή μου, και η γυναίκα μου να είσαι εσύ". Στη μία θα σε χάιδευα παρηγορητικά, στη δεύτερη θα έτρεχα να μαζέψω τα αυτιά που μου έχουν πέσει. Και αυτό ακόμα, αλλιώς λειτουργεί σε κάθε άνθρωπο. Όμως δεν είναι εκεί το πρόβλημα.Το πρόβλημα είναι, πως ό,τι και να έιχε πει, ο τύπος απλώς εξαφανίστηκε, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ένα "ωραία περάσαμε, αλλά έχουμε και δουλειές". Εξακολουθεί να μην τις οφείλει, στην τελική τρεις μήνες περάσατε μαζί, αλλά το προηγούμενο προδιαθέτει για το επόμενο: Μετά από καθημερινή επικοινωνία, σίγουρα και ξέρει ότι θα ανησύχησες, σίγουρα ξέρει ότι θα ένιωσες απόρριψη, αλλά προτιμά να μην το αντιμετωπίζει. Ακόμα και άλλες δέκα γκόμενες να έχει, το να μην σταθεί απέναντί σου και να πει "*μω-ρό-μου-σό-ρυ*, δε θέλω άλλο" (με όποιο τρόπο ή δικαιολογία μπορεί να του ταιριάζει) είναι το λιγότερο άνανδρο και δειλό. Φυσικά και το έχει αυτός το πρόβλημα.Το πρόβλημα ξεκινά να το έχει η κοπέλα όταν οι μέρες και οι μήνες και (καμιά φορά και τα χρόνια) περνούν, και στέλνει ερωτήσεις του στυλ : "Μα, γιατί τόσο καιρό δεν απαντά στα μηνύματά μου; Μήπως πήγε τελικά στο εξωτερικό; Μήπως πρέπει να τον βρω και να του εκφράσω τα αισθήματά μου, ή γίνομαι εγωίστρια;"