μου συνέβη στην Πάτρα κάτι ανάλογο: με πλησίασαν δύο κοπέλες δίνοντάς μου μία "πρόσκληση" (τσακισμένη σαν να είχε διπλωθεί πριν) - δωροεπιταγή (;) και άρχισαν έναν μονόλογο ο οποίος έληγε με την ερώτηση "τι δεν σας ικανοποιεί πάνω σας;", στην οποία και απάντησα ότι δεν υπάρχει κάτι που να μην μου αρέσει πάνω μου. Με κοίταξαν σαν να ήρθα από άλλο πλανήτη και προσπάθησαν να μου εξηγήσουν τι εννοούσαν (λες και δεν είχα καταλάβει), χωρίς να παραλείπουν φυσικά να επισημαίνουν στην πορεία τυπικά "προβλήματα" στην εμφάνιση μιας γυναίκας, ελπίζοντας ότι θα χτυπήσουν φλέβα ανασφάλειας. Εκνευρίστηκα αλλά απάντησα ότι νομίζω πως είμαι τέλεια, πράγμα που έκανε και τις δύο να εκνευριστούν περισσότερο, ενώ με κοιτούσαν σαν να σκέφτονταν "κακομοίρα, νομίζεις ότι είσαι τέλεια κιόλας!". Καθώς απομακρυνόμουν, η μία μου φώναξε "τι να πω, όπως νομίζει ο καθένας" και γύρισα απότομα και της είπα "αλίμονο αν έβλεπα τον εαυτό μου όπως πιθανώς με βλέπεις εσύ ή η εταιρεία σου". Δεν θα μπορέσω ποτέ να χωνέψω την αντιμετώπιση μιας γυναίκας που παραδέχεται ότι δεν έχει ανασφάλειες με την εμφάνισή της, η οποία (αντιμετώπιση) είναι ανάλογη με το να παραδεχτεί κανείς ότι σκότωσε τη μάνα του. Κι ότι κανείς είναι τόσο απελπισμένος για χρήματα, ώστε θα γίνει επιθετικός και "κατίνα" με κάποιον άσχετο.