#1 Νομίζω ήρθε η στιγμή για σένα να συμφιλιωθείς με το γεγονός (που ισχύει για κάθε άνθρωπο) οτί είσαι κακιά. Για να το πω πιο λάιτ ότι μπορεί και συ να πληγώσεις άλλους ανθρώπους, που μάλιστα είναι και καλά παιδιά. Μην προσπαθείς να το υποβαθμίσεις με δικαιολογίες του τύπου είχαμε πιει πολύ, μου άρεσε απο πριν, και το σταμάτησα μόλις το συνειδητοποίησα. Όλοι ξέρουμε ότι για να φτάσεις να φασωθείς με το γκομενάκι που μπανίζες καιρό θέλει "κόπο", δεν θα γίνει τυχαία και αν ειλικρινά ήθελες να το σταματήσεις θα το είχες κάνει απο την αρχή της βραδυάς. Είναι απελευθερωτικό να σπάμε τους ηθικούς φραγμούς που μας περιορίζουν και αυτό γιατι πραγματικά καλοί είμαστε μονο όταν έχουμε δώσει στον εαυτό μας την επιλογή να κάνει κακό στους άλλους. Εννοείται πως δεν επιβραβεύω την πράξη σου. Αλλά για να γίνω πιο σαφής πιστεύω ότι μια πράξη δε μπορεί να κριθεί ανεξάρτητα απο τη σκέψη που την συνοδεύει και την ειλικρίνεια που περιέχει(προς τον εαυτό σου κυρίως): δηλαδή μπορεί εκείνο το βράδυ να μην φιλιόσουν με το αγόρι που σου άρεσε και να έμενες για πάντα με το καλό παιδί από α) φόβο μήπως δεν βρεις καλύτερο, β) αυταρέσκεια ότι πότε δεν πληγώνεις τους άλλους, γ) φόβο μην πληγώσεις το καλό παιδί, με το οποίο δεν ταιριάζεις και τόσο ε; κι ας είναι καλό. Και αυτό δεν θα ήταν καλύτερο.Αντί να εστιάζεις στο ότι πλήγωσες κάποιον, αφού συμβαίνουν αυτά, δεν κοιτάς καλύτερα την επόμενη φορά να κάνεις σχέση με κάποιον που σου αρέσει.