Βασικά, για έναν άνθρωπο στα 30 του, το να εγκαταλείψει την γονεϊκή στέγη είναι ούτως ή άλλως μονόδρομος. Από μια ηλικία και πέρα, οι μόνοι λόγοι για να συμβιώνει κανείς ακόμη και με τους πιο αξιολάτρευτους & μη παρεμβατικούς γονείς είναι: 1. ο πλέον συνήθης, η συνεχιζόμενη οικονομική εξάρτηση 2. η αδυναμία αυτοσυντήρησης των γονιών (ή, σπανιότερα, του ίδιου του παιδιού) λόγω αναπηριών, ασθενειών κλπ. και 3. να ζεις το 1950, οπότε θεωρείται αυτονόητο ότι θα φύγεις μόνο νύφη/γαμπρός.Η γράφουσα καθιστά σαφές ότι δεν συντρέχουν τέτοιοι λόγοι (το 3 δεν χρειάζεται διευκρίνιση :Ρ). Απλώς γλιτώνει λίγη φασίνα. Μονόδρομος είναι λοιπόν το να φύγει, απλώς στην περίπτωσή της είναι ΚΑΙ πιεστικό το να το επισπεύσει.