Φίλη της ερώτησης 5, όλα καλά στα γράφει και η Α μπα και οι σχολιαστές. Εκεί που βρίσκεσαι εσύ όμως νομίζω ότι αυτά που σου λένε δε σε βοηθάνε. Γιατί υπάρχει ένα "βουνό" ολόκληρο που πρέπει να αντιμετωπίσεις πριν πεις "φεύγω από το σπίτι". Οι σχέσεις που έχουν στηθεί έτσι ώστε ένας άνθρωπος στα 30 να αισθάνεται ενοχές να αφήσει τους γονείς του δεν έχουν να κάνουν μόνο με το βόλεμα. Έχουν να κάνουν με τις διάφορες ισορροπίες που έχουν παγιωθεί μέσα στην οικογένεια. Αυτό είναι που σε δυσκολεύει να φύγεις και όχι το βόλεμα. Για να κάνεις από κάπου μια αρχή θα πρέπει όπως σου λέει η Αμπά να ξεκινήσεις από την αποδοχή της αλήθειας και αυτό θα πάρει χρόνο. Γιατί οι γονείς σου θέλουν να μείνεις στο σπίτι? Ποιο νομίζεις οτι θα είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα άμα φύγεις? Θα έχεις ενοχές? Γιατί? Είναι μια μακρά προσπάθεια. Ταυτόχρονα θα πρέπει να εστιάσεις στη δική σου ζωή. Να σκεφτείς για μια στιγμή, αν έβγαζες τους γονείς σου από την εικόνα, πώς θα ήθελες να είναι η ζωή σου? Ποιους και τί είδους ανθρώπους θα ήθελες να έχεις κοντά σου? Επενδύεις στο να τους βρεις? Ή απογοητεύεσαι εύκολα και απομακρύνεσαι? Με τέτοιου είδους ερωτήσεις θα μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις καλύτερα που βρίσκεσαι και που θέλεις να πας και να οπλιστείς και με κουράγιο για την αντίσταση που θα αντιμετωπίσεις. Ζητώ συγνώμη αν έβγαλα βιαστικά συμπεράσματα, είναι βασισμένα στην προσωπική μου εμπειρία. Με όποιο τρόπο και να αποφασίσεις να προχωρήσεις πάντως να ξέρεις ότι θα αισθανθείς τόσο μεγάλη δύναμη και αυτοπεποίθηση όταν γίνεις κυρίαρχος της ζωής σου. Και οι γονείς σου αυτό θα ήθελαν αλλά μπορεί να τους πάρει πάρα πολύ καιρό να το καταλάβουν. Να έχεις υπομονή!