Kάθε φορά προσδοκούν την μεγάλη μας ελπίδα.Έχουνε απόλυτη ανάγκη να πιστέψουνε οτι υπάρχει μια τέτοια.Θα την βρούνε,ακόμη κι αν δεν υπάρχει πραγματικά..Και θα την θεοποιήσουνε.Θα την κυνηγάνε παντού με μια κάμερα ή μια φωτογραφική μηχανή,στο σπίτι,στην δουλειά,στην διασκέδαση,παντού όπου σταθεί κι όπου βρεθεί,με όποιον κι αν συνοδεύεται,κάθε ημέρα και κάθε νύχτα και θα την θαυμάζουν,εξιδανικεύωντας πρόσωπα και καταστάσεις κι ακόμα κι αν η αλήθεια υπάρχει ακριβώς μπροστά απο την μύτη τους,ότι αυτή η ελπίδα είναι..ένας απλός άνθρωπος κι όχι θαυματοποιός,εκείνοιθα συνεχίζουμε να πιστεύουν.Και θα πιστέψουν την ανάγκη τους,οτι είναι μια τέτοια ελπίδα,ακόμη κι αν δεν είναι αυτό το όνειρο το θαυμαστό.Και θα έρθει αργά ή γρήγορα εκείνη η στιγμή που θα απογοητευτούν..άλλα οι αισιόδοξοι θα συνεχίσουν να την αναζητούν κάπου αλλού,τυφλωμένοι απο την ελπίδα,ανίκανοι να δούν οτι δεν υπάρχει κάποιος ήρωας,κάποιος επαναστάτης..τέτοια απόγνωση..