Και να προσθέσω, μια και που το ξέχασα πριν:Κανένας δε σε υποχρεώνει, ερωτώσα, να βγεις με 15 άτομα.Κανένας δε σε υποχρεώνει να μείνεις σπίτι της.Αυτονόητα και τα δύο, το ξέρω, αλλά αυτό που είναι εντυπωσιακό, είναι ότι τα βλέπεις σαν κάποιου είδους θυσία (όπως λέει η Μία).Αν της έλεγες απλά ένα "όχι, βαριέμαι/δε γουστάρω", θα θεωρούσες πως είσαι λιγότερο φίλη της; Ότι τη συμπαθείς λιγότερο επειδή δε σας αρέσουν τα ίδια πράγματα; ή επειδή δε νιώθετε καλά με τους ίδιους τρόπους; (άσχετα με το τί λέει για το χαρακτήρα σας το παραπάνω)Αν η απάντηση είναι "ναι", τότε ίσως να δοκιμάσεις να το δεις αλλιώς: Ότι δηλαδή για εκείνη μπορεί να μην έχει καμία σημασία όλο αυτό. Μπορεί να σε συμπαθεί και να σε αγαπάει, άνευ της εσωτερικής υποχρέωσης να ακολουθεί τα όσα αρέσουν σε σένα.Αλλά, ακόμα και αυτό να ισχύει, υπογράμμισε το "αν με την πρώτη ευκαιρία αρχίζεις και της αραδιάζεις τα παράπονά σου πολύ πιθανό το βρίσκω να μην θέλει να τα ακούει.", διότι μία, δύο τρείς δέκα...Εσύ πόσο θα άντεχες έναν άνθρωπο ο οποίος κάθε φορά που βρίσκεστε είναι με ένα παράπονο στο στόμα;