"Tίποτα δεν χαρίζεται. Για τα πάντα θα πρέπει να προσπαθήσεις. Ακόμα και για τα πιο αυτονόητα", η φράση της ημέρας. Σωστή, πραγματική. Ειρωνικά, πολλά πράγματα στη ζωή μας χαρίζονται. Αλλά βέβαια, ως άνθρωποι εστιάζουμε σε αυτά που δεν έχουμε, και που θεωρούμε αυτονόητο ότι θα έπρεπε να είχαμε. Και αυτό, λάθος δεν είναι: αν δεν εστιάζαμε εκεί, πώς θα θέλαμε να τα αποκτήσουμε; πώς θα αναπτυσσόμασταν;Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ξεκινάμε να κηνυγάμε "αυτονόητα", τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τον εαυτό μας και το τί πραγματικά θέλουμε, και τόση ωραία προσπάθεια, δυναμικό σκέψης, ικανότητα, γίνεται πέτρα μες στο νερό.Ευκαιρίας δοθείσης ,#3, αν πραγματικά ένιωθες για τον τύπο παραπάνω πράγματα από μία προβολή του ανικανοποίητου "τέλειος άνθρωπος" "επιλογή Νο1", τόσα χρόνια ξέρεις τί θα είχες κάνει; Θα του είχες μιλήσει. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, από απλή περιέργεια να ανακαλύψεις τί παραπάνω έχει αυτός ο άνθρωπος που τόσο σε συναρπάζει. Αλλά προτιμούσες να τον κρατάς στη θέση "απλησίαστο αντικείμενο του πόθου", διότι αυτός ήταν και είναι ο ρόλος που έχει στη ζωή σου. Και, ενώ πάλι, καμιά φορά και αυτό χρειάζεται για να καταλάβουμε εσωτερικά που βαδίζουμε, πρέπει επίσης να καταλαβαίνεις ότι όλο αυτό είναι αποκλειστικά δικό σου, και δεν έχει καμία σχέση μαζί του ή με τις επιλογές του, πράγματα για τα οποία δε γνωρίζεις απολύτως τίποτα.Αντίθετης ευκαιρίας δοθείσης, #5, σε πολλές οικογένειες, (και στη δική μου αν ποτέ αξιωθώ να αποκτήσω), θεωρείται αυτονόητο ότι από ένα σημείο και μετά, ας πούμε ενδεικτικά μετά τα 12, το παιδί μπορεί να μείνει μόνο του σπίτι, αφού μπορεί να διαχειριστεί 5 βασικά πράγματα, να σεβαστεί 2-3 κανόνες, και να μη βάλει, ξερωγω, φωτιά στο σκύλο. Οπότε, από εκείνη την ηλικία και έπειτα, το να έρθει ή να μην έρθει μαζί μου στο εξοχικό το σουκού, αποτελεί δική του επιλογή. Πολλές άλλες οικογένειες, δε λειτουργούν έτσι, και θα πω την αμαρτία μου, κρίνω πως κακώς. Βλέπουν το παιδί σαν ένα ατύχημα που περιμένει να συμβεί, ή σαν ένα μονίμως απροστάτευτο πλάσμα, το οποίο πρέπει σόνει μου και ντε να ακολουθεί ό,τι κάνουν γιατί "να είναι μαζί η οικογένεια". Και τότε καλείται αυτό το πλάσμα, να σκούξει, να τσιρίξει, να επιχειρηματολογήσει (ανάλογα τί αρμόζει σε κάθε περιβάλλον, γιατί εκεί που όλοι σκούζουνε το επιχείρημα πάει χαμένο), και, να προσπαθήσει για το αυτονόητο: θέλω το σουκού να παίξω με τα άλλα παιδάκια. Δεν είμαστε όμως όλοι χαρακτήρες που μπορούμε να σταθούμε αποτελεσματικά απέναντι στους γονείς (μεγάλη έμφαση στο αποτελεσματικά), και ξαφνικά εσύ καλείσαι να κατακτήσεις κάτι, τώρα στα 20, που θεωρητικά θα έπρεπε να έχεις στα, να μην πω 12, να πω 17. + η πίκρα που έχεις μέσα σου από όλο αυτό. Και κοίτα, δε μας λες και δεν ξέρω γιατί και πως αυτή η κατάσταση χρόνισε, όμως δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσει έτσι...