Έζησα την κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία στο πετσί μου πέρυσι με το εγκεφαλικό του πατέρα μου. Εκτός από τις ελλείψεις, εκτός από το να πρέπει να είσαι εσύ εκεί μέρα νύχτα γιατί οι νοσοκόμες δεν επαρκούν, (τι κι αν δουλεύεις, τι κι αν δεν έχεις κανένα να σε βοηθήσει), εκτός από τα τεράστια έξοδα για αποκλειστικές, ιδιωτικούς φυσικοθεραπευτές και ό,τι άλλο χρειάστηκε, το να αντιμετωπίζεται ο άνθρωπός σου σαν απλά ακόμα ένα βαρύ περιστατικό και όχι σαν άνθρωπος, αυτό δεν αντέχεται. 4 διαφορετικά νοσοκομεία μέσα σε 6 μήνες, Λαϊκό, Ερυθρός Σταυρός, Γεννηματά, Σωτηρία. Πάνω κάτω τα ίδια, με κάποιες παραλλαγές. Για παράδειγμα, στο Γεννηματά έμεινε μεν δύο μέρες στον διάδρομο πριν βρούμε κρεββάτι, ερχόταν όμως φυσικοθεραπευτής καθημερινά για μισή ώρα, κάτι που δεν συμβαίνει σε άλλα νοσοκομεία. Γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό με επαγγελματισμό και σεβασμό στον ασθενή μετρημένοι στα δάχτυλα σε κάθε νοσοκομείο και πολύτιμοι όπου τους έβρισκες. Δεν μπορώ καν να φανταστώ πόσο πιο δύσκολο είναι όταν μιλάμε για έναν νέο άνθρωπο. Πιστεύω όμως ότι η Κατερίνα θα τα καταφέρει και θα βελτιώνεται μέρα με την μέρα. Έχει ψυχή και δύναμη, και τόση αγάπη. Κουράγιο κορίτσια.