#2 Σε νιώθω. Δεν ξέρω αν αυτό μας κάνει κακούς ανθρώπους, ίσως, τι να πω, πάντως δε φαντάζεσαι πόσο σε νιώθω.Σοβαρά τώρα, μια ζωή όσοι συναναστρέφομαι με θεωρούσαν καλό άνθρωπο, έως και πολύ καλό, αλλά έχω κι εγώ έναν παρόμοιο συνάδελφο που ενίοτε με φτάνει στα όριά μου. Και δεν είναι αμήχανος, απλώς δεν του κόβει. (Αν ήταν αμήχανος δεν θα έβαζε όλη την ώρα το ραδιόφωνο στη διαπασών, πχ. Επίσης είναι μεγάλος άνθρωπος, μας χωρίζουν 10ετίες.)Στις μύχιες γωνίες του μυαλού μου έχω επιτρέψει τις πιο τρελές φαντασιώσεις, όπως αργό στραγγαλισμό ή άνοιγμα κεφαλιού με κλπομπ. Αυτό κι αν με κάνει κακό άνθρωπο, αλλά έτσι εκτονώνομαι χωρίς να του υψώσω ποτέ τη φωνή. Του μιλάω μάλιστα ευγενέστερα κι από τους συναδέλφους που συμπαθώ, για να το ισοφαρίσω.Ομολογώ όμως ότι κάνω και κάτι άλλο, που ΔΕΝ το συστήνω στους άλλους: Ως γνήσιο control freak, του αφήνω μόνο τις δουλειές που θα έκανε μια ανεκπαίδευτη μαϊμού, και στην ουσία φορτώνομαι όλη την υπόλοιπη, γιατί δεν τον εμπιστεύομαι σε τίποτα. Έτσι εν τέλει τον έχω κοκο-λαλά, και συνεχώς το προτρέπω στις απουσίες και στο κωλοβάρεμα. "Μα όχι αφήστε να το κάνω εγώ, μου αρέσει!" Δε μου αρέσει, αλλά μου αρέσει περισσότερο από το να τρέχω μετά να διορθώσω τα λάθη του... :Ρ