Για να εφαρμοστεί αυτό το μνημόνιο,όπως και κάθε μνημόνιο,πρέπει να το αποδεχθεί και ο Τσίπρας και ο λαός.Δεν διαφαίνεται,τουλάχιστον άμεσα,κάτι τέτοιο,γιατί οι μεταλλάξεις,κοινωνικές και πολιτικές,ακολουθούν το δικό τους αργόσυρτο εσωτερικό ρυθμό.Δεν έχει ο Τσίπρας,αλλά και ο Συριζα γενικότερα,τις συστατικές εκείνες προδιαθέσεις που θα επιτρέψουν μια αυστηρή και απαρέγκλιτη τήρηση των μνημονιακών κατευθύνσεων,μολονότι δείχνει κάποια προσαρμοστικότητα.Αυτή η προσαρμογή,όμως,στις επιταγές του μνημονίου,επιβλήθηκε,δεν είναι αυτοφυής.Δεδομένου οτι αυτές οι επιταγές θα σκοντάφτουν και στις γνωστές παθογένειες,τίθεται εν αμφιβόλω η εφαρμογή και αυτού του μνημονίου,το οποίο όμως διαφέρει απο τα προηγούμενα όχι μόνο στη σκληρότητα,αλλά και στο οτι βαφτίστηκε ως η ‘’τελευταία ευκαιρία’’μας.Δεν μπορεί κανένα κόμμα μόνο του να αναλάβει ένα τέτοιο φορτίο,χωρίς δεύτερη ευκαιρία...οι κυβερνήσεις συνεργασίας φαντάζουν αναπόφευκτη επιλογή.Αυτό όμως μπορεί να γίνει και τώρα,χωρίς εκλογές.