Σχετικά με την ερώτηση 1 και αφού αναφέρω ότι συμφωνώ με όσα έγραψε η Α Μπα θα ήθελα να προσθέσω μερικά πράγματα γιατί βρέθηκα κάποτε αντιμέτωπη με αυτό το ερώτημα. Καταρχήν θεωρητικά όταν η παρέα σου βρίσκεται σε ηλικία γάμου θεωρώ δεδομένο ότι η έννοια της φιλίας υφίσταται και βιώνεται επί ρεαλιστικού υπόβαθρου και όχι με τους εγωιστικούς και απόλυτους όρους που αντιλαμβανόμαστε τη φιλία στο λύκειο. Οι φίλοι έχουν προσωπικές ζωές, δουλειές, υποχρεώσεις και ανάγκες που πιθανότατα δεν τους επιτρέπουν την πολλαπλή συμμετοχή σε δραστηριότητες που απολάμβαναν νεώτεροι. Ο χρόνος υπάρχει αλλά είναι μοιρασμένος διαφορετικά. Αν δεχτούμε λοιπόν ως προαπαιτούμενο για την συνέχιση μιας φιλίας το σεβασμό στην προσωπική ζωή του καθενός ο γάμος δεν θεωρώ ότι αλλάζει δραματικά το τοπίο των φιλικών σχέσεων. Αυτό που θα κλονίσει ίσως και ανεπανόρθωτα μια φιλία βασισμένη σε εγωιστικές μονοδιάστατες απαιτήσεις είναι ο ερχομός των παιδιών. Η καλύτερη πρόθεση να υπάρχει είναι δραματικά δύσκολο να συμβιβάσεις κοινωνικές συναναστροφές και εξόδους όταν υπάρχουν βρέφη ή παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας. Είναι λοιπόν πιθανό τα ελεύθερα μέλη μιας παρέας να νοιώσουν αρχικά θλίψη γιατί οι νέοι γονείς απομακρύνονται και μετέπειτα θυμό γιατί δεν μπορούν να απολαύσουν την παρέα των φίλων τους με τους όρους και τον τρόπο που είχαν συνηθίσει. Το ίδιο συμβαίνει και αντίστροφα από τη μεριά των νέων γονιών που μπαίνουν στο περιθώριο και δεν μπορούν να ακολουθήσουν την παρέα σε διάφορες δραστηριότητες. Χρειάζεται κατανόηση και υπομονή από όλες τις μεριές καθώς και πλήρης συνειδητοποίηση του τι σημαίνει φιλία σε ένα ενήλικο σύμπαν με υποχρεώσεις, δεσμεύσεις και ανάγκες που δεν καθορίζονται μόνο από το ίδιο το άτομο αλλά και από τις συνθήκες που βιώνει στην προσωπική του ζωή.