«Απορώ γιατί ο Kevin Carter στη φωτογραφία με το αποστεωμένο παιδί στο Σουδάν και το κοράκι πίσω του δεν το κάναμε κι αυτό μια φωτοσοπιά, μια εικονογράφηση πως τάχα παίζει κρυφτό με άλλα παιδάκια.Αλλά ξέχασα τότε δεν είχαμε facebook και ο κάθε επίδοξος καλλιτέχνης δεν έπαιζε με τον πόνο του άλλου για τα likes».Πόσο δίκιο έχεις!! Για την ακρίβεια τότε δεν είχαμε καν διαδίκτυο. Τότε μία φωτογραφία, ένα γεγονός (με ή χωρίς φωτογραφία), τραγικό, ακόμη και χαρούμενο μας κλόνιζε, το υπολογίζαμε, «έγραφε» στο υποσυνείδητο μας. Σήμερα (και που είσαι ακόμα...), έχουμε κατακλυστεί (μέσω του διαδικτύου) με υπερπληθώρα ειδήσεων, πληροφοριών, εικόνων. Ειδικά εικόνων. Ελευθερία το λένε κάποιοι. Είναι όμως έτσι; Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι η ...ελευθερία; Πραγματικά δεν ξέρω... Δεν προλαβαίνεις να διαβάσεις, να παρακολουθήσεις κάτι, να το επεξεργαστείς. Σχεδόν αμέσως έρχεται η επόμενη είδηση, εικόνα, φωτογραφία. Ποιό υπερέχει ποίου, τι είναι σημαντικό και τι όχι; Σχεδόν καμία ιεραρχία. Ποιά τα αίτια, ποιές οι αφορμές; Όλα μπερδεμένα. Τελικά είναι σωστό να κοιτάμε το δάσος και όχι το δέντρο, όπως λέγεται; Ή μήπως μερικές φορές θα πρέπει να έχουμε την ικανότητα να ξεχωρίζουμε και το δέντρο από το δάσος;;;.....φτου ξελευτερία!...