Αγαπητή κοπέλα του 2, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα αναπολώ την παιδική κατασκήνωση που πήγαινα κάθε καλοκαίρι από τα 5 ως τα 13 μου χρόνια. Αυτή η ανεμελιά, χωρίς γονείς, παιχνίδι όλη μέρα, χωρίς σχολικές υποχρεώσεις για 22 μέρες έχει χαραχτεί ανεξίτηλη μέσα μου. Μου πήρε πολύ καιρό για να αποδεχθώ ότι δεν θα μπορέσω να ξαναγυρίσω ποτέ σε εκείνες τις μέρες, αφού τότε ζούσα τα πάντα μέσα από το βλέμμα του παιδιού (οπότε και σαν ομαδάρχισσα ή κοινοτάρχισσα να ξαναγύριζα δεν θα ήταν το ίδιο). 'Εχω πλέον καταλήξει ότι μου συνέβαινε κάτι μαγικό κάθε καλοκαίρι στην παιδική μου ηλικία και φυλάω τις αναμνήσεις σαν θησαυρό μέσα μου. Βέβαια συζητάμε με την αδερφούλα μου συχνά πυκνά για εκείνο τον καιρό και ευχόμαστε να μπορούσαμε να ξαναγυρίσουμε, αλλά εννοείται ότι δεν γίνεται... Αυτές οι περίοδοι στη ζωή μας, που όλα τα στοιχεία που την απαρτίζουν δένουν αρμονικά δεν είναι μόνιμες και γι'αυτό είναι τόσο πολύτιμες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ξανάρθουν άλλες ανάλογες, δεν υπάρχει λόγος να απογοητεύεσαι.