Estranged περνάμε παρόμοια φάση. Ειδικά με τις αντιδράσεις του τις τωρινές, και ειδικά τη στιγμή που εκείνος ήθελε πρώτος να χωρίσει. Τελοσπάντων, δε θα μπω σε βαρύγδουπες αναλύσεις, αλλά παιδιά μία συμβουλή: αν υπάρχει κάτι το οποίο σας χτυπάει άσχημα από την αρχή (πχ αν πάτε στο γιατρό και το date σας το ξέρει ότι πάτε στο γιατρό και δε συγκινιθεί να σας ρωτήσει από ανθρώπινο ενδιαφέρον τι στο καλό έχετε και τι σας είπε ο γιατρός ή να έχετε βάλει τα κλάματα επειδή κοπήκατε σε ένα μάθημα και ο άλλος πάλι δε συγκινέιται να ρωτήσει τι έχεις ή και να σας παρηγορήσει), συζητήστε το με κάποιον άνθρωπο για να δείτε ότι δεν είστε εσείς ο παράλογος της υπόθεσης, και αν είναι φύγετε όμορφα και απλά. Πριν αρχίσετε να κάνετε πίσω και να μπαίνετε σε άλλα τριπάκια. Ούτε να χάνετε χρόνο προσπαθώντας να βοηθήσετε τον άλλον, που δε θέλει να βοηθήσει τον εαυτό του και κρύβεται πίσω από δικαιολογίες τύπου "δεν είναι ότι είμαι μουτρωμένος συνέχεια, είμαι απλά άγγλος και αυτό είναι το στυλ μου". Δε μιλάω φυσικά για καταστάσεις συμβιβασμών-αλληλοκατανόησης-υποχώρησης, μιλάω για ατόφια χοιρινή συμπεριφορά.