Να και καποιος αλλος εδω μεσα με τα ιδια προβληματα με εμενα. Φιλη μου εφαγα τι μιση μου ζωη με στα σκατα ξεκινησα λιγο πιο νωρις απο εσενα και σταματησα περιπου στην ηλικια σου. Ειχα κοπελες σαν και εσενα στη τοτε παρεα μου και ξερω τι περναγες. Πολλες φορες αναρωτηθηκα και εγω αν ημουν αυτος που εκανε οτι εκανε και κατεληξα στο συμπερασμα οτι ναι εγω ημουν απλα δεν εβλεπα μπροστα μου , ημουν τοσο θολωμενος απτις χημειες. Καταλαβαινα δηλαδη τι εκανα απλα δεν ειχα φοβο για το μετα. Να φανταστω οτι δεν επινες μονο μαυρο ετσι? Στιγμα ειναι η καλυτερη λεξη για να περιγραψεις ολο αυτο το σκηνικο , πολλα κουσουρια και παρα πολλα καμμενα εγγεφαλικα κυτταρα. Τελος θελω να καταληξω οτι εγω προσωπικα δεν βιαζομουν να μεγαλωσω απλα ολο αυτο με εκανε να νιωθω οτι ανηκω καπου και οτι αξιζω σαν ανθρωπος , σιγουρα καταλαβαινεις τι εννοω. Θα κανω μια αναζητηση γιατι θελω να σε ρωτησω καποια πραγματα. Αν θες μπορεις να απαντησεις :)
Σχολιάζει ο/η
Scroll to top icon