Η Ελλάδα, ως μη όφειλε, έχει κληθεί -de facto- να γίνει κράτος μεταναστών, όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Και σε ένα βαθμό έχει γίνει. Αυτό ασχέτως αν είναι αρεστό ή όχι ισχύει. Λέω ως μη όφειλε διότι ούτε αποικιοκρατική δύναμη είχε υπάρξει ούτε από μόνη της έχει καμιά οικονομία πόλο έλξης.Το θέμα είναι κάποτε να αποκτήσει μια κατανοητή (για χρόνια ίσχυε το "πόσα χρόνια είστε εδώ παράνομα; όλοι που ήρθαν μέχρι την τάδε ημερομηνία νόμιμοι") και κοινωνικά χρήσιμη μεταναστευτική πολιτική και παράλληλα τρόπους αφομοίωσης και ένταξης των μεταναστών στην εδώ κοινωνία.Ο Αντετοκούμπο είναι Έλληνας πολίτης. Πολιτισμικά το λέει και ο ίδιος ότι είναι Νιγηριανός. Το θέμα κάποτε να κάνεις τους ανθρώπους αυτούς να νιώθουν πολιτισμικά Έλληνες. Αλλά αυτό προϋποθέτει ότι εμείς σεβόμαστε τον ελληνικό πολιτισμό. Ότι τον αγαπάμε τόσο που θέλουμε να τον μοιράστουμε με άλλους. Εμείς εδώ δεν ξέρουμε που παν τα τέσσερα (πχ έχουμε κόμπλεξ να πούμε είμαστε κληρονόμοι της βυζαντινής κληρονομιάς, ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι μας) και μάλλον μισούμε τα άντερά μας (οι μισοί μισούν εμάς και οι άλλοι μισοί "τους άλλους").Η πολυπολιτισμικότητα έχει αποδειχθεί σε πολλά λανθασμένη. Δημιουργεί παράλληλες και μη εφαπτόμενες κοινωνίες. Πολιτισμικά γκέτο. Μόνο ο θεσμικός σεβασμός στην κουτλούρα της χώρας υποδοχής δημιουργεί τα εχέγγυα ένταξης, αφομοίωσης και άρα κοινωνικής ειρήνης.Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ελληνοαμερικάνοι στις ΗΠΑ. Την δεκαετία του '60 ζητούσαν ομογενειακά σχολεία όπου τα παιδιά θα μαθαίναν ελληνικά. Όταν κατάλαβαν ότι αυτό δημιουργούσε παιδιά τα οποία είχαν αναφορές σε μια κοινωνία που δεν ήταν αυτή στην οποία ζούσαν οι ίδιοι ζητήσαν να πάνε σε αγγλόφωνα σχολεία.Αλλά όταν λες τέτοια πράγματα εδώ είσαι μάλλον φασίστας ή -ακόμα χειρότερα- ακροκεντρώος.