Επιμένω στο εξής: το γεγονός ότι δύο άνθρωποι, γονείς, αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν παίρνοντας μαζί τους τα παιδιά τους (εκτός και αν δεν τους κυνηγούν οι Τούρκοι για να αναγκαστούν να πέσουν σε κανένα γκρεμό χορεύοντας), ανάγεται αυτομάτως σε επίπεδο ψυχικής υγείας, ψυχοπαθολογίας ή όπως τέλος πάντων λέγεται. Επειδή τέτοια περιστατικά δυστυχώς συμβαίνουν (και έχουμε και πολύ πρόσφατα παραδείγματα) και επειδή υποθέτω πως σε όλες αυτές τις οικογένειες θα υπάρχουν φωτογραφίες με ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές που προφανώς θα κρύβουν πίσω τους τα οικογενειακά δράματα, το να εστιάζουμε στο αν αυτά τα χαμόγελα είναι ακτιβιστικά ή χριστιανικά ή οτιδήποτε άλλο, αφαιρεί το focus από την τραγικότητα του εκάστοτε συμβάντος και την μεταφέρει στην ιδιότητα, στο "τί ήταν" η οικογένεια, πράγμα που εντέλει μοιάζει να είναι και το ζητούμενο. Αυτό λέω εξ αρχής. Το αν είναι όντως έτσι και γιατί, το ξέρει εκείνος που κάνει το σχόλιο. Ελπίζω να είμαι σαφής.ΥΓ: Λες "επειδή μάλλον έχεις προαποφασίσει τι ακριβώς θέλεις να καταλάβεις διευκρινίζω πως, πιστεύω πως, ούτε η θρησκεία ούτε ο ακτιβισμός είναι ΔΟΜΙΚΑ τόποι και τρόποι διαστροφής. Αλλά, όταν αυτό συμβαίνει στα χωράφια τους, δεν θα διστάσω να το πω καταλογίζοντας υποκρισία. Εσύ πάλι, ΔΕΝ θα το έκανες για ένα από τα δύο."Απαντώ: "Τέρατα μπορεί να υπάρχουν παντού. Αυτό δεν λέει τίποτε επί της ουσίας."