"Ο Νοών... νοείτω" Εγώ πιστεύω ότι προκύπτει αυτό από την ολοένα και αυξανόμενη αδιαφορία προς τον συνάνθρωπο (ειδικά τον άγνωστό) και την ολοένα επίσης αυξανόμενη θεοποίηση και λατρεία των υλικών πραγμάτων.Αν είχαμε αποδεχτεί την θνητότητα δεν θα έπρεπε να θλιβόμασταν καθόλου σε περίπτωση που μας έλεγε ο γιατρός ότι μένουν λίγοι μήνες ζωής σε εμάς η σε κάποιο μέλος της οικογένειας μας και ούτε φυσικά να θλιβόμασταν σε περίπτωση που έχανε την ζωή του κάποιο συγγενικό μας πρόσωπο. Το ένστικτο της θλίψης απέναντι στον θάνατο υπήρχε υπάρχει και θα υπάρχει αλλά έχει περιοριστεί πλέον στον εαυτό μας και στα κοντινά μας πρόσωπα ενώ απέναντι σε άγνωστα πρόσωπα γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και μικρότερο. Μέρα με την ημέρα οι άνθρωποι επίσης γίνονται όλο και πιο υλιστές και για αυτό και εκεί η θλίψη για την κατεστραμμένη ύλη εκφράζεται χωρίς περιορισμούς. Αξιοσημείωτο επίσης είναι για εμένα ότι όλη αυτή η παγκόσμια θλίψη που εκδηλώθηκε τις πρώτες ώρες της φωτιάς έγινε προτού καν διαπιστωθούν ποια έργα τέχνης είχαν καεί και αν είχαν καεί και παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις ότι η ζημιά θα αποκατασταθεί.Αξιοσημείωτη όχι γιατί δεν θα έπρεπε να υπάρχει θλίψη απέναντι στην καταστροφή έργων τέχνης αλλά αξιοσημείωτη σε σύγκριση με την αδιαφορία για άλλα καταστροφικά γεγονότα που περιλαμβάνουν ανθρώπινες ζωές