10.6.2012 | 20:14
Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια
Είναι χαζό οκ? Και το ξέρω, αλλά υπάρχουν στιγμές που πραγματικά πιστεύω ότι μπορεί όλα να πάνε καλά. Όχι γενικά στην ζωή μου, ούτε αφελής είμαι αλλά ούτε και τέρμα απαισιόδοξη. Μιλάω για συγκεκριμένη περίπτωση: την δική του.Μένει μακριά. Οκ. Όχι στην άλλη άκρη του πλανήτη αλλά ούτε και στην διπλανή γειτονιά κι απλά παραπονιέμαι γιατί δεν βολεύει το λεωφορείο. Μένει σε άλλη πόλη, κι αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα αν ξέραμε πραγματικά τι θέλουμε. Κι αν μπορούσαμε να το διεκδικήσουμε.Γιατί είμαστε "φίλοι" και αυτό είναι εμπόδιο και δικαιολογία. Αλλά είμαστε φίλοι που μιλάνε κάθε μέρα (κανόνας), για το οτιδήποτε και υπάρχουν φορές που μια του κουβέντα μπορεί να με ανεβάσει στα σύννεφα ή να μου γαμήσει την μέρα. Ίσως φταίω κι εγώ, που τον αφήνω να με επηρεάζει τόσο πολύ, αλλά αποτελεί μεγάλο κομμάτι της ζωής μου και δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό.Αλλά δεν μπορώ άλλο έτσι. Δεν μπορώ να υποκρίνομαι ότι όλα είναι οκ, κι απλά να τρέμω μήπως στο επόμενο τηλεφώνημα αναφέρει κάποια νέα του γνωριμία ή το πόσο καλά πέρασε στο πάρτυ την προηγούμενη μέρα (if you know what I mean :/).Νιώθω ηλίθια που κάθομαι και γράφω εδώ αλλά κάπου πρέπει να γκρινιάξω κι εγώ και δεν θέλω να πρήζω συνέχεια τους ανθρώπους γύρω μου, νιώθω άσχημα. Τέλος πάντων, never mind me, θα είναι που ο ελεύθερος χρόνος που έχω για να σκεφτώ αυξάνεται και δεν βοηθάει.. Ευχαριστώ παρ' όλα αυτά για τον χρόνο που αφιερώσατε να το διαβάσετε..