Οι καταστάσεις έχουν φέρει πολλούς από εμάς να ζούμε με γονείς. Δυστυχώς αντιμετωπίζω καθημερινά τσακωμούς και δεν υπάρχει η δυνατότητα να φύγω λόγω οικονομικών. Συνεχής υποστήριξη του αδερφού μου και από τους 2 ο οποίος αν και πλησιάζει τα 30 δίνει μόνο διαταγές και αυτοί είναι μέχρι κ στο φαγητό/γλυκό οι σερβιτόροι του/υπηρετες. Μια φωνή να βάλει ή να με κατηγορήσει για κάτι αμέσως και οι 2 τρέχουν και μου μιλάνε πολύ άσχημα. Μου λένε ότι θα μείνω μόνη μου γιατί δεν υποχωρώ και ότι δε θέλουν ο γιος τους να πιέζεται. Δηλαδή έλεος. Πιστεύω ακόμα και αν φύγω ακόμα θα με τρώει το γιατί πάντα ο αδερφός μου είναι ο λατρεμένος τους(ειδικά τώρα που βρήκε κοπελα και καμαρώνουν για τον αντράκλα) και εγώ είμαι γι' αυτούς μια ανάξια όπως λένε να βρω άντρα και ότι μου αξίζει να μείνω μόνη μου αφού στενοχωρώ τον αδερφό μου. Δεν αντέχω να κλαίω κάθε μέρα.