Ντολμαδάκια: Μια ιστορία με άρωμα και γεύση Ελλάδας

Ντολμαδάκια: Μια ιστορία με άρωμα και γεύση Ελλάδας Facebook Twitter
0

ADVERTORIAL

Αρχαία Ελλάδα, κάπου στην Αθήνα περίπου τον 5ο αιώνα προ Χριστού. Η Ελπινίκη, σύζυγος περιώνυμου μέλους της αθηναϊκής κοινωνίας επιβλέπει στην εστία της οικείας της, την προετοιμασία του αγαπημένου εδέσματος του άνδρα της ως «τράγημα» (μεζές στα αρχαία ελληνικά) για το συμπόσιο που θα ακολουθήσει το βράδυ. Πρόκειται για τα παραδοσιακά θρία, δηλαδή διάφορα κομμάτια κρέατος ή ξηρών φρούτων, λαχανικών και μυρωδικών τυλιγμένων με συκόφυλλα.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο γιός της Ιππόλυτος, μέλος της μεγάλης και σπουδαίας ομάδας που έφτιαξε τον Παρθενώνα αποτυπώνει την σκηνή σε ένα από τα αετώματά του βάζοντας στην θέση της μητέρας του την Θεά Ήρα.

Δύο περίπου αιώνες μετά, το 335 προ Χριστού, ο Μέγας Αλέξανδρος μπαίνει στις Θήβες. Στο θριαμβικό συμπόσιο που του παραθέτουν οι στρατηγοί του σερβίρονται εκλεκτά εδέσματα. Απορημένος για το «πόθεν έσχες» τους, με την έννοια ότι επρόκειτο για μία φτωχή επαρχία, μπαίνει ο ίδιος στην κουζίνα να διαπιστώσει την πηγή αυτής της νοστιμιάς. Εκεί ανακαλύπτει τα σημερινά ντολμαδάκια που οι μάγειρες τύλιγαν πλέον με αμπελόφυλλα.

Συνεχίζει την πορεία του ανατολικά και μαζί με όλη τη σοφία και τη γνώση που διαδίδει στους τόπους τους οποίους κατακτά, διαδίδει και τα μυστικά της αρχαίας ελληνικής κουζίνας και διατροφής, αυτήν την ευφυή και βιώσιμη χρήση των καρπών της γης και της φύσης με σκοπό την θρέψη και απόλαυσή μας. Μαζί τους και τα θρία.

Εδώ πρέπει να πούμε ότι λέγεται επίσης, πως πολύ πριν τον Μέγα Αλέξανδρο, τα θρία εισήγαγαν στα παράλια της Μικράς Ασίας και του Βασίλειου του Πόντου οι Αρχαίοι Έλληνες που αποίκησαν αυτές τις περιοχές κατά την διάρκεια του Α’ και Β’  Αποικισμού αντίστοιχα. Και αυτό λογικό είναι –μπορεί να συνέβησαν και τα δύο.

Ντολμαδάκια: Μια ιστορία με άρωμα και γεύση Ελλάδας Facebook Twitter

Το σίγουρο είναι πως τα ντολμαδάκια εξαπλώθηκαν σε πάρα πολλές ανατολικές περιοχές, από την Αρμενία ως την Ινδία, από τα αρχαία ακόμη χρόνια και υπάρχει και σήμερα σε διαφορετικές εκδοχές και με διαφορετικά ονόματα σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο, τα παράλια του Εύξεινου Πόντου και το μεγαλύτερο κομμάτι της Ασίας.

Όταν οι Οθωμανοί Τούρκοι  ήρθαν στην περιοχή αγάπησαν κι αυτοί με τη σειρά τους τα τυλιχτά γεμιστά αμπελόφυλλα, τους έβαλαν μέσα κρέας –στο κρέας και στο βούτυρο βασιζόταν η κουζίνα των Οθωμανών -  και τα ονόμασαν dolma,δηλαδή  ντολμάδες, από το ρήμα dolmak που σημαίνει «γεμίζω».

Παράλληλα, οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου - που έχουν πλέον εκχριστιανισθεί - δημιουργούν μία πιο αρχαιοπρεπή και χορτοφαγική εκδοχή του ντολμά, τα σημερινά ντολμαδάκια γιαλαντζί («γιαλαντζί» κάτι ψεύτικο κατά τους Τούρκους -δηλαδή στην περίπτωση του ντολμά, ντολμάς χωρίς κρέας). Βάζουν μέσα το ρύζι που έχει εμφανισθεί εδώ και αιώνες στη διατροφή τους (μάλλον από την εποχή του Μέγα Αλέξανδρου που όπως μοιράστηκε με τους Ασιάτες τα θρία, έβαλε στην ελληνική διατροφή πολύτιμα συστατικά που ανακάλυψε στην Ασία και δη το ρύζι) αλλά και ελαιόλαδο και διάφορα μυρωδικά και κάνουν ένα πεντανόστιμο έδεσμα κατάλληλο και για νηστεία.

20ος  αιώνας: Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Κωνσταντινούπολης εκδιώκονται και ως πρόσφυγες έρχονται σταδιακά στην Ελλάδα. Μαζί τους φέρνουν τα ήθη και έθιμά τους, την κουλτούρα τους, τη μουσική τους και φυσικά την κουζίνα τους. Δεν υπάρχει κυριακάτικο ή γιορτινό ή σαρακοστιανό τραπέζι χωρίς ντολμαδάκια -ή σαρμάδες ή γιαπράκια. Έτσι τα θρία έγιναν ντολμαδάκια και ξαναγύρισαν στην γη που εφηύρε τα εδέσματα από γεμιστά φύλλα.

To 1957, ένας Έλληνας, ο Αντώνης Σουλιώτης, ιδρύει στα Πολιτικά της Εύβοιας μία εταιρεία που παράγει ντολμαδάκια. Την ονομάζει Παλίρροια από το γνωστό φυσικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει την περιοχή αυτή της Ευβοίας και μαζί με την γυναίκα του, την κυρία Νότα, δημιουργούν σιγά-σιγά τον μεγαλύτερο παραγωγό ντολμά σε όλο τον κόσμο. Πάνω από 1.600.000 ντολμαδάκια Παλίρροια τυλίγονται στο χέρι καθημερινά, όλα από εκλεκτά αμπελόφυλλα πρώιμης συγκομιδής, ρύζι πρώτης ποιότητας και φρέσκα μυρωδικά από ελληνικά μποστάνια.

Τροφή υψηλής διατροφικής αξίας, τα ντολμαδάκια Παλίρροια συνεχίζουν να στολίζουν τα νηστήσιμα και γιορτινά τραπέζια μας, τον ουζο - ή τσιπουρομεζέ μας μέσα ή έξω από το σπίτι δίνοντάς μας την μοναδική τους νοστιμιά με άρωμα και γεύση Ελλάδας.

Γεύση
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Από arrancini μέχρι καλαμάκι συκώτι στο χέρι: Αυτό είναι το νέο αθηναϊκό street food

Γεύση / Από arrancini μέχρι καλαμάκι συκώτι στο χέρι: Αυτό είναι το νέο αθηναϊκό street food

H Αθήνα έχει πολλά στριτφουντάδικα. Όμως κάποια νέα, εκτός από το ότι ανεβάζουν το επίπεδο, έχουν καταφέρει να γίνουν instant συνήθεια για το προσεγμένο φαγητό τους, αλλά όχι μόνο γι' αυτό.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Σουπιοπίλαφο

Γεύση / Σουπιοπίλαφο: Η μυστηριώδης γεύση του Αιγαίου

Από τον μινωικό πολιτισμό και τα κύπελλα του μέχρι τα σύγχρονα τσουκάλια, το μελάνι της σουπιάς συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του, ενώ το σουπιοπίλαφο αναδεικνύει τη μοναδικότητά του, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο γευστικό του αποτέλεσμα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Από Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Γεύση / Από το Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Σε μακαρονάδα ή παστός με ρεβίθια, ή λεμονάτος με ολόκληρα κρεμμύδια: Από το ένα πέλαγος στο άλλο, το τελετουργικό μας πιάτο παίρνει διαφορετικές μορφές, αποτελώντας ένα εκλεκτό έδεσμα της ελληνικής cucina povera.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τραβόλτα: Σ’ αυτή την ψαροταβέρνα η παράδοση και η καινοτομία που αναδεικνύουν τη φρεσκάδα της θάλασσας πάνε χέρι-χέρι

Γεύση / Πώς να φτιάξετε στο σπίτι τα κορυφαία πιάτα του Τραβόλτα

Πριν από 13 χρόνια, σε μια ψαροταβέρνα πολύ μακριά από τη θάλασσα, οι αδελφοί Λιάκοι μαζί με τον Ανέστη Λαζάι συνδυάσαν την παράδοση με την καινοτομία και δημιούργησαν γεύσεις-σταθμούς, όπως το καλαμάρι κοντοσούβλι και η τσιπούρα χουνκιάρ, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
Λήμνος: Ταξίδι στους αμπελώνες και τις γεύσεις του νησιού

Το κρασί με απλά λόγια / Λήμνος: Ένα από τα αρχαιότερα μέρη στον κόσμο που έφτιαχνε κρασί

Η Υρώ Κολιακουδάκη Dip WSET ταξιδεύει στη Λήμνο για να οινοτουρισμό και μοιράζεται με τον Παναγιώτη Ορφανίδη τις εμπειρίες της από τις γεύσεις που δοκίμασε και φυσικά ό,τι έμαθε για τα κρασιά, τις ποικιλίες, την αμπελουργία και τα οινοποιεία του νησιού.
THE LIFO TEAM
Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές, κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου φαγητού

Γεύση / Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές και κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου γεύματος

Δεν είναι απλώς ένα έδεσμα. Είναι μια τελετουργία που χάνεται στα βάθη του χρόνου, μια ιεροτελεστία που ξεκινά από την άγρια καταδίωξη στα βράχια και καταλήγει στο μεθυστικό άρωμα της θάλασσας, που αναδύεται στο πιάτο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Γεύση / Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Μια ταβέρνα που έχτισαν το '56 οι οικοδόμοι της περιοχής και κράτησαν ζωντανή ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα comfort zone, με λίγα, κλασικά και καλά πράγματα, για τις μέρες που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της «φάσης».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ