Ο πατροπαράδοτος ρόλος του άντρα και του πατέρα ως προς την οικογένεια ήταν πάντα ούτως ή άλλως λίγο πολύ αυτού του κομπάρσου, κατ' εμέ, και ας ακούγεται σκληρό. Η γυναίκα επωμίζεται και επωμίζονταν πάντα τον απόλυτο ρόλο του υπέρ-γονέα, είτε υπήρχε ο άντρας στο σπίτι είτε όχι. Η γυναίκα διάβαζε τα παιδιά, τα ξεσκάτωνε, τα έκανε μπάνιο, τα έβαζε για ύπνο, κανόνιζε βαφτίσια και μπουμπουνιέρες κλπ κλπ μα πάνω απ' όλα ήταν αυτή που ζούσε κάθε στιγμή της ζωής του παιδιού. Θα μου πείτε βέβαια, επειδή 'ο άντρας μόνο δούλευε', αλλά αυτό δεν ήτανε ποτέ επιλογή της γυναίκας αλλά της ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Μόνο τελευταία έχω γνωρίσει και πάλι ελάχιστες περιπτώσεις (βορειοευρωπαίων), έχω δει άντρες να προσπαθούν κυριολεκτικά να διεκδικούν τον ρόλο τους ως πατεράδες και πρέπει να πω πως η συγκίνησή μου ήταν τέτοια που ήθελα να κλάψω. Δεν είναι διόλου τυχαίο άλλωστε πως η φράση 'Μάνα είναι μόνο μία' υπάρχει σε όλες τις γλώσσες και τους πολιτισμούς και αναφέρεται στην Μάνα και στον ρόλο που έχει παίξει και θα παίζει πάντα στην ζωή του παιδιού της. Εύχομαι από καρδιάς να έρθει η μέρα που θα λέμε και την ίδια φράση αλλά αυτή την φορά και για τον πατέρα, γιατί, ενώ πατέρας υφίσταται εξίσου μόνο ένας, στην πραγματικότητα δεν ισχύει ακόμα. Ελπίζω στην ημέρα που οι άντρες θα διεκδικήσουν τον ρόλο τους ως μπαμπάδες. Και για να ολοκληρώσω, αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος που οι ανδροκρατούμενες κοινωνίες του κόσμου, όλες δηλαδή οι κουλτούρες (οι μουσουλμάνοι εξαιρούνται γιατί εκεί τα παιδιά αλλά και η γυναίκα είναι κτήμα και ιδιοκτησία του άντρα) στην περίπτωση του χωρισμού/διαζυγίου δίνουν ασυζητητί την απόλυτη γονεική επικυριαρχία στην μητέρα, γιατί η ανθρωπότητα γνωρίζει πολύ καλά πως η γυναίκα, και στην περίπτωση της μονογοεικής οικογένειας, θα παίξει επάξια τον ρόλο της και θα δώσει και την ζωή της για το παιδί της. Μόνο μιά μάνα 'ξέρει' επίσης, και ας είναι 100 χιλ. μακριά, πως το παιδί της 'δεν είναι καλά' . . μόνο αυτή.